DARPANA

വാക്ക്

2011-11-04T07:06:00.000-07:00

വാക്കുകളെ പ്രണയിച്ചിരുന്നു ഞാന്‍...
നിരയൊത്ത അക്ഷരങ്ങളുടെ
വടിവൊത്ത ഭംഗിയില്‍ ആകൃഷ്ടയായിരുന്നു..
എന്നു വരെ.............?
മാലോക സാര്‍ത്ഥക വാക്കുകള്‍ക്കകംപൊരുള്‍

നിരര്‍ത്ഥകങ്ങളെന്നറിയുന്നതു വരെ..!
മധുരത്തിന്റെ മേമ്പൊടി ചേര്‍ത്ത അണുവോരോന്നും
വിഷലിപ്തമെന്നറിയുന്നത് വരെ....!

വളരുന്തോറും നഷ്ടമാവുന്നത്

2011-07-04T01:00:00.000-07:00

തിരക്കു പിടിച്ച ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഒഴിവു നേരം.

വിശാലമായ മുറി.ഇളം ചായക്കൂട്ടുകള്‍ ചുമരിലങ്ങുമിങ്ങും കോറിയിട്ടിരിക്കുന്നു.പുറത്തു മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്.ആര്‍ത്തലയ്ക്കുന്ന മഴയ്ക്കെപ്പോഴും നഷ്ടസ്മൃതികളുടെ നനവാണ്.'എന്താണെന്റെ നഷ്ടം?'.എനിക്ക് മാത്രമേ ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം പറയാന്‍ നിര്‍വ്വാഹമുള്ളു.കാരണം,എന്റെ നഷ്ടങ്ങള്‍ എന്റേതു മാത്രമാണ്.ചില്ലിട്ട മേശമേല്‍ കയ്യ് ‌വച്ച് കിടന്നു.മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ട്.

മഴയുടെ അകമ്പടികള്‍ എന്നെ പുറകിലേക്ക് നടത്തി.

രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ ബെഞ്ചിലിരിക്കുമ്പോഴും മഴയ്ക്ക്‌ ഇതേ സ്വരവും നനവും ഉണ്ടായിരുന്നു.അന്നവയ്ക്ക് പറയാന്‍ നഷ്ട്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകളില്ല.

രണ്ടു ഭാഗത്തായി മുടി പിന്നിയിട്ടു,അതിലൊന്നു കൊണ്ടെന്നെ തല്ലി വിളിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരിയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു വരുന്നു.ബോര്‍ഡില്‍ വരച്ചിട്ട കിളിയെക്കാളും ഭംഗി,അടുത്ത് ജനലിലൂടെ കാണുന്ന കിളിക്കാണെന്നു ചൂണ്ടികാണിക്കുന്ന "അതിനാ ചന്തം,എന്താ അറിയ്യോ അതിന്റെ മേലെ നെറയെ കളറാ",എന്ന് പറഞ്ഞു ഒറ്റപ്പല്ല് പോയ വിടവ് കാണിച്ചു ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ചിരിക്കുന്ന ആ നിഷ്കളങ്കത ഇന്നും തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു.

റിട്ടേണ്‍ ബെല്‍ മുഴങ്ങി.

വീണ്ടും തിരക്കു പിടിച്ച ഷെഡ്യുളുകളുടെ കോര്‍പറെറ്റ് ലോകത്തേയ്ക്ക്.മനുഷ്യന്‍ യന്ത്രത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാണോ എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിപ്പോവുന്നു.എല്ലാവരും ഒരു തരം എക്സിക്യുട്ടിവ് മേന്നേര്‍സില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.ആരോ എഴുതി വെച്ച body language,manners,social etiquettes നിയമങ്ങളുടെ ചട്ടക്കൂട്ടില്‍ ചലിക്കുന്ന പാവകളാവുന്നു ആളുകള്‍.യന്ത്രവത്കൃത വേലിക്കുള്ളില്‍ ജീവസ്പന്ദനം തിരയുന്ന ആള്‍ വിഡ്ഢിയാണെന്നുള്ളത് പരമാര്‍ത്ഥം.

മഴ ചില്ലുകള്‍ അടര്‍ന്നു വീഴുന്നത് കാണാം.അവ വീണ്ടും ബാല്യത്തിലേക്ക് ചിറകു നീര്‍ത്തുന്നു.ബാല്യ കാലത്തിനൊരു പ്രത്യേകത ഉണ്ട്.അഭിനയവും കാപട്യവും ഇഴചേര്‍ക്കാത്ത സത്യസന്ധമായൊരു ലോകം സ്വന്തമായുണ്ടതിനു.ഇഴപിരിചെടുക്കുമ്പോള്‍ നഷ്ടങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ വ്യക്തമാണ്.

"എടീ,...പോവാ?"

"ഞാന്‍ വരില്ല,എന്റെ ഷൂ നനയും" --- യാതൊരു വിധ ന്യായീകരണങ്ങള്‍ക്കും ഇട നല്‍കാതെ,കയ്യ് പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് മഴയിലെക്കോടുന്ന,യുണിഫോം മുഴുവന്‍ മഴ നനയിച്ച,ആ സ്വാതന്ത്രവും ആത്മാര്‍ഥതയും.ടീചര്‍ടെ കണ്ണ് വെട്ടിക്കാന്‍ പറ്റാതെ,പിടിക്കപ്പെട്ടു നില്‍ക്കുമ്പോഴും,കയ്യ് വിടാതെ മുറുകെ പിടിച്ചു നിന്നിരുന്ന,ആ ഇളം കയ്യിലെ മൃദുത്വവും ചൂടും ആണ് ബാല്യത്തോടൊപ്പം നഷ്ട്ടപെട്ടത്.

മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു,ഓര്‍മ്മകളും.

ഒരിക്കല്‍ കൂടെ ഒരുമിച്ചിരുന്നു ഓര്‍മ്മകളെ പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ കൂട്ടുകാരിയെ ക്ഷണിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓര്‍മ്മകളെ പേറുന്നവന്‍ വിഡ്ഢിയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക് വിലക്കിട്ടു.കേറി വരുന്ന ചിന്തകള്‍ ആരോ കോറിയിട്ട അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് പൊടിഞ്ഞിറങ്ങി.

'i want a thousand words to speak ;

but i always ended up with my silence'

ഒരു പാതി പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കുമ്പോഴും,മറു പാതി ഇന്നും ചോദിക്കുന്നു 'നഷ്ടപെട്ടതെന്താണ്?' എന്ന്.

മനുഷ്യന്‍ ജീവിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നതെപ്പോള്‍

2011-06-04T20:40:00.000-07:00

പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഓരോ നാളും ഓര്‍മ്മയുടെ ചെപ്പിലൊളിക്കുന്ന ഇതളാണ്.ഒരു നേര്‍ത്ത സുഗന്ധം അവയ്ക്കുണ്ടാവും.അതിനുള്ളില്‍ സന്തോഷത്തിന്റെ തരികള്‍ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാവുമത്രേ.

കാലങ്ങള്‍ കൊഴിയും, ഋതുക്കള്‍ മാറിവരും.എന്നും ജീവിതം നമുക്ക് മുന്നിലൊരു അധ്യാപകനാണ്.അതു അനുനിമിഷം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും,പഠിക്കാനുണ്ടേറെയെന്നു.ചുറ്റും ഉണ്ട് ഒരുപാട് വേഷങ്ങള്‍,പകര്‍ച്ചകളും;കടുത്തതും നേര്‍ത്തതുമായൊരു കൂട്ട്.പലപ്പോഴും കാണുവാന്‍ സന്നദ്ധത ഇല്ലെന്നു മാത്രം.

എന്തിനോ വേണ്ടി പരക്കം പായുന്ന മനുഷ്യന്‍.'എന്തിനു' എന്ന ചോദ്യത്തിനു ഒരു പൊരുള്‍ തരാന്‍ ഇല്ല താനും.ഒരു മനുഷ്യജീവിതത്തിനു ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടതെന്തു എന്ന ചോദ്യത്തിനു,'സഹജീവിയുമായുള്ള കറതീര്‍ന്ന ആത്മബന്ധം' എന്ന ഉത്തരത്തിലേക്കു എത്തി ചേരുമ്പോഴേക്കും ഒരുപാട് ഇതളുകള്‍ പൊഴിഞ്ഞിരിക്കും.മിക്കതും ഓര്‍ക്കാന്‍ പോലും ഇട നല്‍കാതെ സ്മൃതിയുടെ കയങ്ങളില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നിട്ടുമുണ്ടാവും.

എല്ലാം നേടിയ മനുഷ്യന്‍ ഉന്മാദവാനാവും.പിന്നീടൊരു നാള്‍,തികച്ചും ശാന്തമായൊരു നിമിഷം,ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.അന്നു കാണുന്നവയില്‍ അവന്‍ ഇഷ്ട്ടപെടുന്നത് ആത്മാര്‍ഥമായി ജീവിച്ച ചില നിമിഷങ്ങളെ മാത്രമാണ്.മറ്റുള്ളവ അവനെ മടുപ്പിക്കും.ആത്മാര്‍ഥതയത്രെ ഏതൊരു പൊരുളിന്റെയും ജീവന്‍.ജീവസ്പര്‍ശമുള്ള ഇതളുകളത്രയും വാടാതിരിക്കുമത്രേ.

സ്മൃതിമണ്ഡപത്തിന്റെ ഒഴിഞ്ഞൊരു കോണില്‍ ചിതയൊരുക്കി,ഉണങ്ങിയ ഇതളുകളത്രയും കൂട്ടിയിട്ടു,അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നൊരു തരിയെടുത്തു പടര്‍ത്തുന്നു.ആളിക്കത്തുന്ന തിരിച്ചുവരവില്ലാത്ത ഓര്‍മ്മകളും,അതിനു മുന്നില്‍ ജിജ്ഞാസുവായ മനുഷ്യനും.

അവസാനം,ഓര്‍മ്മചെപ്പില്‍ ജീവനുള്ള ഒരുപിടി ഇതളുകള്‍ തുടിച്ചു നില്‍ക്കും.അവ ഒരുവനു ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരണ നല്‍കും.അന്നു മുതലാണത്രെ ഒരു മനുഷ്യന്‍ ജീവിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്.

സത്യമോ മിഥ്യയോ ;)

2009-11-24T07:34:00.000-08:00

"ഈ പ്രേതങ്ങളും യക്ഷികളും മാടന്മാരുമൊക്കെ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉണ്ടോ...അല്ല വെറും കഥകളോ ...?"കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ എന്റെ മെയിന്‍ റിസര്‍ച്ച് ഐറ്റം ഇതായിരുന്നു.പ്രേതം ഭൂതം ഇത്യാതി സംഭവങ്ങള്‍ ഉള്ള കഥകള്‍ നോവലുകള്‍ മുതലായവ വായിക്കുക സീരിയലുകള്‍ കാണുക ,എത്ര പേടി തോന്നിയാലും സകല പ്രേത സിനിമകളും ഒരു ബിറ്റ് പോലും വിടാതെ കണ്ടു നേരം ഇരുട്ടുമ്പോ മുതല്‍ പരസഹായമില്ലാതെ അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് പോലും പോവാതിരിക്കുക,സ്റ്റബിലൈസറിന്റെ ചുവപ്പ് ബള്‍ബ്‌ കണ്ടു ഞെട്ടുക തുടങ്ങിയ ഹോബ്ബികളും കൊണ്ടു നടക്കുന്ന കാലം..ഇമ്മാതിരി റിസര്‍ച്ചുകളുടെ മൂര്ധന്യാവസ്ഥ എത്തുക വെക്കേഷന്‍ സമയത്താണ് ,ചെയ്യാന്‍ പ്രത്യേകിച്ച് യാതൊരു പണിയുമില്ല എന്നാലോന്നിനും നേരവുമില്ല എന്ന അവസ്ഥയാണല്ലോ അപ്പോഴുണ്ടാവുക .

പരീക്ഷചൂടൊക്കെ കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ വിരുന്നു പോക്കിന്റെ തിരക്കിലാവും,ഒരു മാസം അച്ഛന്റെ വീട്ടില്‍ പിന്നെ അമ്മേടേം ,ഈ രണ്ടു വീടുകള്‍ക്കും തമ്മില്‍ ഒരു സാമ്യത ഉണ്ടായിരുന്നു ;പകല്‍ സമയത്തു പോലും ലൈറ്റ് ഇട്ടു മാത്രം കേറാവുന്ന കുറെ മുറികള്‍,ഒരു ജാതി ഹൊറര്‍ സെറ്റപ്പ്.അച്ഛന്റെ വീടാണെങ്കില്‍ പരിസരവും ഹൊറര്‍ സെറ്റപ്പിലാണ് .

അങ്ങനങ്ങനെ ആദ്യത്തെ ഷിഫ്റ്റ്‌ ആയി,അച്ഛന്റെ വീട്ടിലോട്ടു. അവിടാണെങ്കില്‍ പിറുങ്കുമണികള്‍ക്ക് യാതൊരു പഞ്ഞവുമില്ല,ഫുള്‍ ടൈം വീട് മുഴുവന്‍ പിള്ളേരുണ്ടാവും പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ പുകില് .വികൃതി തരങ്ങള്‍ക്ക് യാതൊരു പഞ്ഞവും ഉണ്ടാവില്ല .സ്കൂള് പൂട്ടിയതിന്റെ ആര്മാദമല്ലെ ,ആരെന്തു പറഞ്ഞാലും ചെവിയില്‍ കേറുകേമില്ല .ഞങ്ങള്‍ടെ കുട്ടി ഗാങ്ങിന്റെ ലീഡര്‍ഷിപ്‌ അമ്മായിടെ മകളും കുടുംബത്തിലെ ആദ്യത്തെ പേരക്കുട്ടിയുമായ ചേച്ചിക്കായിരുന്നു,അവളാണെങ്കില്‍ ഫുള്‍ ടൈം ഡ്രാക്കുള കഥകള്‍, 666 വണ്ടികളുടെ കഥകള്‍ ഇതൊക്കയെ പറയ്യെമുള്ളു .ഇത്തവണ പുതിയൊരു സംഭാവോം കൊണ്ടാണ് വരവ്,ഓജോ ബോര്‍ഡ്‌ ,ആത്മാക്കളെ വിളിച്ചു വരുത്തുന്ന കളി.കേട്ടതു മുതല്‍ ആകെ ത്രില്ല് ,എത്രയും വേഗം പരീക്ഷിച്ചിട്ടെ ഇനി ഉറക്കമുള്ളു.

അങ്ങനെ ആ സമയം വന്നെത്തി .ഏപ്രില്‍ മാസത്തിലെ ഒരു 11 മണി .തറ ടിക്കെറ്റുകളെ മുഴുവന്‍ ഒഴിവാക്കി കൂട്ടത്തില്‍ മുതിര്ന്ന പിള്ളേര്‍ മാത്രം ഒരു മുറിയില്‍ .വാതിലും ജനലുമൊക്കെ അടച്ചു ,ഓടിന്റെ ഇടയിലുള്ള ചില്ലിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രേ മുറിക്കുള്ളൂ .വിരിച്ചു വെച്ച ഓജോ ബോര്‍ഡിന് ചുറ്റും ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്നു,ബോര്‍ഡിന് നടുവിലൊരു കോയിനും ,ഈ കൊയിനിലാണ് ആത്മാവ് വരുന്നതു ,ആത്മാവ് വന്നതും നമുക്കു ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കാം,എസ് ഓര്‍ നോ ചോദ്യങ്ങള്‍ മാത്രേ ചോദിക്കാന്‍ പാടുള്ളൂ ,എസ് ആണെങ്കില്‍ കോയിന്‍ 'y' ക്കടുതെക്ക് നീങ്ങും അല്ലെങ്കില്‍ 'N'ലേക്ക് . എല്ലാരും നിശ്ശബ്ദമായി പ്രാര്‍ഥിക്കാന്‍ തുടങ്ങി ,പ്രാര്‍ഥിക്കാന്‍ എല്ലാവര്ക്കും ഓരോ കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുമല്ലോ. ഇംഗ്ലീഷില്‍ എന്തൊക്കെയോ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നത് ചേച്ചിയാണ് അവളും ഒരു വിരല്‍ കൊയിനില്‍ വെക്കും.മരിച്ചു പോയവരുടെ ആത്മാക്കളെ നമ്മള്‍ വിളിക്കണം,നമ്മുടെ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു വരുന്ന ആത്മാക്കള്‍ ആണ് ഉത്തരം തരാന്‍ പോവുന്നത്.അങ്ങനെ എന്റെ ടേണ്‍ ആയി,ഭയഭക്തി ബഹുമാനത്തോടെ ഞാനും ഒരു ആത്മാവിനെ വിളിച്ചു വരുത്തി,ഒന്നേ ചോദി്ചുള്ളൂ "നാലാം ക്ലാസില്‍ ഞാന്‍ ജെയിക്കുമോ?",കോയിന്‍ പതുക്കെ നീങ്ങി തുടങ്ങി വിറയോടു കൂടിയ ചങ്കിടിപ്പോടെ നോക്കിയിരുന്നു ;നീങ്ങി നീങ്ങി കോയിന്‍ 'y'-യില്‍ ചെന്നു നിന്നു.ആശ്വാസത്തോടെ ഹാപ്പി ആയി ഞാനും.ഹാപ്പി അടിക്കാന്‍ വരട്ടെ ഇനിയും ജോലി ഉണ്ടെന്ന മട്ടില്‍ ഗൌരവത്തോടെ അവളും. വേറൊന്നുമല്ല വന്ന ആത്മാവിനെ സേഫ് ആയി തിരിച്ചെത്തിക്കേണ്ടേ ,അതിനുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് മന്ത്രം വേറെ. പാവം നമ്മുടെ ആത്മാക്കള്‍ഇംഗ്ലീഷ് ഒക്കെ കേട്ട് വരുന്നു പോവുന്നു,എന്താ കഥ .അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ സംശയങ്ങള്‍ ചോദിക്കുകയും കോയിന്‍ 'y' 'N'-ലേക്ക് മാറി മാറി നീങ്ങുകേം ചെയ്തോണ്ടിരുന്നു.ഈ ഒരു സംഭവത്തോട് കൂടി പിള്ളേര്‍സിനിടയില്‍ ചേച്ചിടെ ഡിമാന്റ് കൂടുകേം ചെയ്തു.അങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ ,നമുക്കുമില്ലേ ഒരു യുക്തി ബോധമൊക്കെ ,അവളും കൊയിനില്‍ കയ് വെച്ചു അതിനെ മനപ്പൂര്‍വം നീക്കിയതാണ് അല്ലാതെ വേറൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന വാദത്തില്‍ മുറുകെപിടിച്ചു ഞാനും.കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനൊക്കെ ആണെങ്കിലും അന്നത്തോടെ ഈ കളി അവസാനിച്ചു കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാല്‍,പ്രായപരിതി കണക്കാക്കി പുറത്താക്കപെട്ട മറ്റുള്ള പൊടീസ്‌ ഉള്ളിലെന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് വൃത്തിയായി പുറംലോകത്തെ അറിയിച്ചു,അതോടെ കൂടെ ഞങ്ങളുടെ ഓജോ ബോര്‍ഡും കൊയിനും എല്ലാം പൂട്ടിവെക്കപ്പെട്ടു.

താഴെ കാണുന്നതാണ് ഓജോ ബോര്‍ഡ്‌ :-

കഥാവസാനം: ഞാന്‍ നാലില്‍ ജയിച്ചു , അന്ന് കോയിന്‍ നീങ്ങിയതു കണക്കെ തന്നെ എല്ലാം സംഭവിക്കേം ചെയ്തു .

ഇനി കഥയുടെ രണ്ടാം ഭാഗം,അതായത് അമ്മവീട്ടില്‍.അവിടത്തെ വിശേഷങ്ങള്‍ പറയാം.
ഒരുപാടു കുളങ്ങളും അത്രയും അമ്പലങ്ങളും അതിനൊപ്പം ഒരുപാടൊരുപാട് കെട്ട് കഥകളും ഉള്ള നാട്.
അച്ഛന്റെ വീട്ടില്‍ ഒരുപാടു പിള്ളേര്‍ ഉണ്ട് എന്നാണെങ്കില്‍ അമ്മേടെ വീട്ടില്‍ തീരെ കുറവ് .പകല്‍ സമയത്തു ഞാനും അമ്മൂമ്മേം സഹായത്തിനു വരണ തങ്കവും മാത്രേ ഉണ്ടാവു. ഇവര്‍ക്കാണെങ്കില്‍ ഇമ്മാതിരി കഥകളോട് ഹരവും,പിന്നെ പറയണോ,പോരെ പൂരം .രണ്ടു പേരും പറഞ്ഞതില്‍ ഓരോ കഥ വീതം പറഞ്ഞു തരാം.

അമ്മൂമ്മേടെ ചേച്ചിയും ഭര്‍ത്താവും താമസിച്ചിരുന്നത് ഒരുള്‍നാടന്‍ പ്രദേശത്തായിരുന്നു,ഒറിജിനല്‍ നാട്ടുമ്പുറം,തസ്രാക്ക് ;ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസത്തിന് മാറ്റെകിയ നാട് തന്നെ.നിറയെ കരിമ്പനകളും മറ്റുമുള്ള അവിടെ പ്രേതങ്ങള്‍ക്കും [കെട്ടു കഥകള്‍ക്കും] പഞ്ഞമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലത്രേ. അങ്ങനെ ഒരു നാള്‍ ഇദ്ദേഹം[അമ്മമ്മേടെ ചേച്ചിടെ ഹസ്] ജോലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു വരുകയാണ്,നേരം ഏറെ ഇരുട്ടിയിരുന്നു ,വരുന്ന വഴീലെ ഒരു ആലിന്ചോടില്‍ ഒരാള്‍ ഇരുന്നിരുന്നുത്രേ.ഇദ്ദേഹം അടുത്തെതീതും അയാള്‍ ബീഡി ചോദിച്ചു എന്നും പേടിയൊന്നും കൂടാതെ ഇദ്ദേഹം അത് കൊടുത്തു തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നു എന്നും ,ബീഡി ചോദിച്ച അയാള്‍ക്ക്‌ കാലില്ലായിരുന്നു എന്നുമാണ് കഥ.ഈ പ്രേതങ്ങളൊക്കെ അവരെ കണ്ടു പേടിച്ചവരെ മാത്രമെ ഉപദ്രവിക്കുള്ളു ധൈര്യമുള്ളവരെ വെറുതെ വിടും.അയാള്‍ക്ക്‌ കാലില്ലയിരുന്നു എന്ന ക്ലൈമാക്സില്‍ ഞാന്‍ ചെറുതായി വീണു [പേടിച്ചു എന്നൊക്കെ പബ്ലിക് ആയി പറഞ്ഞാല്‍ ഇമേജ് പോവില്ലേ] . അങ്ങനെ അത്ഭുതം അഥവാ പേടി കൊണ്ട് കണ്ണുകള്‍ കുറച്ചൂടെ വലിപ്പം വെച്ചത് കണ്ടതും അമ്മമ്മയ്ക്ക് ഒരു ജാതി കോണ്‍ഫിഡന്‍സ് ; അതിന്റെ പുറത്തു ഒരു ബിറ്റ് കഥയും കൂടെ.അതായത് ഈ പ്രേതങ്ങള്‍ രാവിലെ വീടിന്റെ മച്ചിനു മുകളിലാണത്രേ ഇരിക്കുക രാത്രിലെ പുറത്തിറങ്ങു. സംഭവം എന്താ അറിയ്യോ,എന്റെ അമ്മ അമ്മാവന്മാര്‍ മുത്തശന്‍ ഇവരൊക്കെ ഉപയോഗിച്ച പുസ്തകങ്ങളും മറ്റും മച്ചിനു മുകളില്‍ ചാക്കില്‍ കെട്ടിയും അല്ലാതെയും ഇട്ടിട്ടുണ്ട്.എന്റെ മെയിന്‍ പരിപാടി ഇതിനിടയില്‍ തപ്പി നമുക്കു വേണ്ട കഥാപുസ്തകങ്ങള്‍ എടുക്കുക,അവിടെ വെച്ചു തന്നെ ഒറ്റചില്ലിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ വായിക്കുക ,കോണിമേല്‍ നിന്നു വവ്വാലിനെ പോലെ തൂങ്ങി താഴെയുള്ള ഷെല്‍ഫില്‍ വല്ല പുരാവസ്തുക്കളും ഉണ്ടോന്നു ഗവേഷണം നടത്തുക തുടങ്ങിയവയൊക്കെ ആണ്.ഇതിന്റെ ഒക്കെ ഇടയില്‍ വല്ല പാമ്പോ പഴുതാരയോ ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതിനെ കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിക്കാറു പോലും ഇല്ല.വിരുന്നു വന്ന കുട്ടിക്ക് വല്ലതും സംഭവിച്ചാല്‍ ആര്‍ക്കാ മോശം?അതിനാണ് അമ്മമ്മേടെ ഈ ബിറ്റ്.എന്തായാലും സംഗതി ഏറ്റു,ചുമ്മാ റസ്റ്റ്‌ എടുക്കണ പ്രേതങ്ങളെ നമ്മള്‍ ഡിസ്റ്റര്ബ് ചെയ്യരുതല്ലോ.

ഇനി തങ്കം പറഞ്ഞ കഥ.
അമ്മമ്മേടെ വീടിനു പിന്നില്‍ ഒരു കുളമുണ്ട്.അതിനടുത്തായി ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രവും,ശിവന്റെ.ഈ കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയ ഒരു സ്ത്രീ അവിടെ മുങ്ങി മരിച്ചിട്ടുണ്ട്.ശിവന്റെ കോപമാണ് കാരണം എന്നും പറയുന്നവരുണ്ട്.കഥ ഇതൊന്നുമല്ല,എന്നും ഉച്ചയ്ക്ക് 2 മണിക്ക് ഈ പ്രേതം ഇവിടെ കുളിക്കാന്‍ വരുമത്രേ,അതോണ്ട് ആരും ആ സമയത്തു അവിടെ കുളിക്കാന്‍ പാടില്ല,അങ്ങനെ പോയവര്‍ക്ക് പ്രേതം കാലില്‍ പിടിച്ചു വലിച്ച അനുഭവം പോലുമുണ്ട്.ഈ വലിടെ ഒറിജിനല്‍ കഥ എന്താന്നറിയ്യോ,കുളത്തിന്റെ അപ്പുറത്ത് വിശാലമായ നെല്പ്പാടങ്ങളാണ് ,അവിടേക്ക് വെള്ളമെടുക്കുന്നത് ഈ കുളത്തില്ന്നും.അതായത് വെള്ളം നേരെ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാന്‍ വേണ്ട സെറ്റിംഗ്സ് കുളത്തിനകത്തുണ്ട് .ഉച്ച സമയങ്ങളില്‍ മോട്ടോര്‍ അടിക്കുമ്പോ നല്ല പ്രഷര്‍ ഉണ്ടാവില്ലേ,അതിന്റെ വലിവാണ് പാവം പ്രേതത്തിന്റെ തലയിലായത്,എല്ലാത്തിനും ശാസ്ത്രീയമായ ഒരു അടിത്തറ ഉണ്ടെന്നു പറയുന്നതു ശരിയായില്ലേ :)

പ്രേതം 2 മണിക്ക് കുളിക്കാന്‍ വരുന്ന കുളമാണ് താഴെ [പ്രേതത്തെ ഞാനിന്നെ വരെ കണ്ടിട്ടില്ല ട്ടോ. ഉച്ചയ്ക്ക് 2 മണിക്ക് പോയി നോക്കീട്ടൊക്കെ ഉണ്ട് ]

[കുളം വറ്റിച്ച സമയത്തെടുത്ത ഫോട്ടോ ആണ്,വെള്ളത്തിന്റെ ലെവല്‍ ഇതൊന്നുമല്ല :).ഫോട്ടോ ക്ലിയര്‍ ആയി കാണാന്‍ അതിന്മേല്‍ ക്ലിക്കി നോക്കുക ]
അതൊക്കെ പോട്ടെ,ആക്ച്വലി പ്രേതങ്ങള്‍ ഉണ്ടോ? എന്താണ് അഭിപ്രായം ?

ഇളങ്കോ...

2009-10-15T01:54:00.000-07:00

ചില ആളുകളെ കാണുംമ്പഴ് തന്നെ നമുക്കൊരു സന്തോഷം തോന്നും..ഇല്ലേ..? ഉദാഹരണത്തിന് : ബാലരമ agent,ഓട്ടോ മാമന്‍,ഇളങ്കോ...

ആരാണ് ഇളങ്കോ...?

തമിഴ്നാട്ടിലെ തിരുപ്പൂരില്‍ നിന്നും പാലക്കാടന്‍ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് കുടിയേറി പാര്‍ത്ത ഒരു കുടുംബത്തിലെ ആദ്യത്തെ ആണ്‍തരി... ഒരനിയത്തി കുട്ടിയും അച്ഛനും അമ്മയും അടങ്ങുന്ന ഒരു ചെറിയ കുടുംബത്തിന്റെ അത്താണി..താമസം എന്റെ അച്ഛന്റെ വീടിനടുത്ത്...ജോലി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍....കുറച്ചൂടെ പറഞ്ഞാല്‍,രജനികാന്തിന്റെ ഇമ്മിണി ബല്യ ഫാന്‍,നടപ്പും സംസാരുവുമൊക്കെ ഏതാണ്ട് "അണ്ണാമലൈ" രജനികാന്തിന്റെ സ്റ്റൈലില്‍....ഇതാണ് ഇളങ്കോ...

എനിക്കാരാണ് ഇളങ്കോ....?

പറയാം....

ഞാന്‍ LKG മുതല്‍ 4 വരെ പഠിച്ചിരുന്ന സ്കൂളും എന്റെ വീടും തമ്മില്‍ അധികം ദൂരമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. അത് കൊണ്ടു ഞാന്‍ സ്കൂളിലേക്ക് പോയിരുന്നതും വന്നിരുന്നതും സൈകിളില്‍ ആയിരുന്നു ,അതായത് ഇളങ്കോ ആണെന്റെ "സാരഥി"...വലിയ സൈക്കിളിന്റെ തണ്ടില്‍ ഒരു കുഞ്ഞു സീറ്റും കാല് വെക്കാനുള്ള കുറ്റികളുമുള്ള ഗമണ്ടന്‍ സെറ്റപ്പ് വണ്ടി...നല്ല സുഖമായിരുന്നു അതിലുള്ള യാത്ര.ഫ്രീ ആയി കാഴ്ചകളൊക്കെ കണ്ടു കാറ്റൊക്കെ കൊണ്ടു അങ്ങനെ പോവാം..."ആ..വേഗം പോ...വേഗം പോ..." എന്ന് പറയുമ്പോ ഇളങ്കോ വണ്ടിക്കു സ്പീഡ് കൂട്ടും..."ആ...മതി മതി...ഇനി മെല്ലെ..." എന്ന് പറയുമ്പോ മെല്ലെ പോവും..അങ്ങനെ പോവുമ്പോ ഏതെങ്കിലും വളവിലൊക്കെ വെച്ചു ലികിന്റെ സ്കൂട്ടെറെ കടത്തുമ്പോ എന്തായിരുന്നു സന്തോഷം....അങ്ങനങ്ങനെ ഇളങ്കോ എന്റെ നല്ല ഫ്രണ്ട് ആയി.."വലിയ ഫ്രണ്ട്"...സ്കൂളില്‍ പോവാന്‍ സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട രീതിയില്‍ നല്ല മടി ഉണ്ടായിരുന്ന എനിക്ക് അറ്റന്റന്‍സ് കുറയാതിരുന്നത് ഇളങ്കോയുടെ മിടുക്ക് കൊണ്ടു മാത്രമായിരുന്നു...പോവുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും ഇളങ്കോയോട് വിശേഷങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ പറയും...homework ഉള്ളതും,പെന്‍സില് പൊട്ടിയതും എന്ന് വേണ്ട അമ്മ തല്ലിയത് വരെ പറയുമായിരുന്നു...കൂടെ പഠിക്കുന്ന പിറുങ്കുമണികളെ ഒക്കെ വലിയ ഇഷ്ടമാണെങ്കിലും ,ഇളങ്കോ അവരെ എടുത്താലോ മിഠായി വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്താലോ ഒന്നും തീരെ പിടിക്കില്ലായിരുന്നു...എന്താണു കാരണം....? എനിക്ക് മാത്രമല്ലേ ഉള്ളു ഇത്രയും വലിയ ഫ്രണ്ട്...അതന്നെ കാരണം...

അങ്ങനെ...LKG കഴിഞ്ഞു വെക്കേഷന്‍ ആയി...അമ്മേടെ വീട്ടില്‍ 50 അച്ഛന്റെ വീട്ടില്‍ 50 ,ഇങ്ങനല്ലേ വിരുന്നു പോക്കിന്റെ കണക്കു...അങ്ങനെ ആദ്യം അച്ഛന്റെ വീട്ടിലെത്തി.. അടുത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു ഇളങ്കോയുടെ വീടും...അച്ഛന്റെ വീടിനു മുന്നില്‍ ഒരു വലിയ ചാലുണ്ട് അത് കടന്നു പോയാല്‍ നിരനിരയായി കുറെ വീടുകള്‍..അതിലൊന്നാണ് ഇളങ്കോയുടെ...ചാണകം മെഴുകി വെള്ള പുള്ളി കോലമിട്ട ഒരു ചെറിയ മുറ്റം കടന്നു വേണം വീടിലേക്ക്‌ കേറാന്‍..ഇളങ്കോയുടെ വീടിനു ഭസ്മത്തിന്റെ മണം ആയിരുന്നു...ഉമ്മറത്തെ ചുമരില്‍ വാതിലിനു മേലെ മുരുകന്റെ ഫോട്ടോ,തൊട്ടു താഴെ വാതിലിന്റെ കട്ടയില്‍ മാവില കൊണ്ടുള്ള തോരണം..അതൊക്കെ കടന്നു ഉള്ളില്‍ ചെന്നാല്‍ ചാണകം മെഴുകിയ മൂന്നു മുറികള്‍...നല്ല വൃത്തിയും മെനയുമായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു ചുവന്ന ഓടിട്ട ആ ചെറിയ വീടിനെ..വീടിനു തൊട്ടു തന്നെ ഒരു തൊഴുത്തും അതില്‍ ഒരു പൈക്കുട്ടിയും അതിന്റെ അമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു..നല്ല ഭംഗിയുള്ള പൈ ആയിരുന്നു അത്.ആര്‍ക്കും തൊട്ടു നോക്കാന്‍ തോന്നി പോവും,എനിക്കും..എന്നാലോ പേടിയും...ഇതു കണ്ട ഇളങ്കോ എന്നെയുമെടുത്തു എന്റെ കയ് കൊണ്ടു അതിന്റെ പുറത്തു തൊടുവിച്ചു..ഇന്നും ഇമ്മാതിരി ഉള്ളവയെ കാണാന്‍ ഇഷ്ട്ടമാണ് എങ്കിലും തൊടാന്‍ തോന്നുമെങ്കിലും ധൈര്യം അതിനു അനുവദിക്കാറില്ല...

അങ്ങനെ കളിച്ചും കറങ്ങിയും ഒരു മാസം തീര്‍ന്നു,automatically അമ്മേടെ വീട്ടിലേക്ക് ഷിഫ്റ്റ്‌ ആവേം ചെയ്തു..

അവിടത്തെയും വിരുന്നൊക്കെ കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തി...ഇളങ്കോയെ അന്വേഷിച്ചു....അവിടെങ്ങും ഇല്ല..!!
വേലായിച്ചനാണ് പറഞ്ഞതു അവരെല്ലാരും തിരുപൂരിലേക്ക് പോയത്രേ,അവിടെ തന്നെ ബനിയന്‍ കമ്പനിയില്‍ ജോലി ഉള്ള ഒരാള്‍ക്ക്‌ അനിയത്ത്തി കുട്ടിയെ കല്യാണം കഴിച്ചു കൊടുത്തു ഇവരും കുടുംബത്തോടെ അങ്ങോട്ടേക്ക് മാറി...ഇളങ്കോയ്ക്കും അവിടെ തന്നെ അയാള്‍ ഒരു ജോലി തരപ്പെടുത്തിയെന്നു...

അങ്ങനെ എനിക്കൊരു റ്റാറ്റാ പോലും തരാതെ ഇളങ്കോ തിരുപ്പൂരിലേക്ക് പോയി...അതൊരു വിഷമം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നിരുന്നു...

പിന്നീട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ പലതു കഴിഞ്ഞു ...
8-ആം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം...വൈകുന്നേരം സ്കൂള് വിട്ടു വന്ന എന്നോട് അമ്മ ചോദിച്ചു "ഇളങ്കോയെ കണ്ടോ..."
വരുന്ന വഴിയിലൊന്നും ഞാന്‍ കണ്ടതുമില്ല...
"അവന്റെ കല്യാണത്തിന് വിളിക്കാന്‍ വന്നതാ...ഇപ്പൊ ഇറങ്ങിയേ ഉള്ളു "
കാണാന്‍ പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നൊരു വിഷമത്തോടെ, ടീപോയില്‍ ഇരുന്ന, നാലു വശത്തും മഞ്ഞളു തേച്ച കല്യാണ പത്രിക എടുത്തു നോക്കി,ഇടതു വശത്ത് ഇളങ്കോയുടെയും ലക്ഷ്മിയുടെയും പേരുകള്‍ ,വലതു വശത്ത് അഡ്രസ്‌ എഴുതിയിരുന്നു, തമിഴില്‍ ആയിരുന്നു എഴുതിയിരുന്നത്... നീല മഷി കൊണ്ടെഴുതിയ ആ അഡ്രസിലെ പേരു എന്റേതായിരുന്നു...

പിന്നെ ഇളങ്കോയെ കണ്ടിട്ടില്ല....തിരുപ്പൂരില്‍ കുടുംബത്തോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ഇളങ്കോയും ലക്ഷ്മിയും ജീവിക്കുന്നുണ്ടാവും ...

കല്തിരിനാളം...

2009-09-12T21:08:00.000-07:00

പാതി മറഞ്ഞോ-
രീ വിണ്ണിന്‍
ചെറുകുടക്കീഴിലായ്‌
ഞാനിരുന്നു...

ഇരുള്‍ വീണു തുടങ്ങിയോരീ-
യിട വഴിയില്‍
തണലേകുവാനാ-
യോരാല്‍മരം മാത്രം..

കാലം തഴഞ്ഞോരീ-
യാല്‍മര ചാരെ
കാലം പഴക്കിയ
കല്പൂവോരെണ്ണം..

ഏതോ പഥികനാല്‍
ദീപ്തമായി
എണ്ണ വറ്റിയോരാ
കല്പ്പൂദലങ്ങള്‍

ഒരു നേര്‍ത്ത കാറ്റാല്‍
ആടിയുലഞ്ഞൂ
ചെറുജീവനെന്നറിയാ-
ത്തോരാ ദീപനാളം

ഒരു കുഞ്ഞു മഴയാല്‍
ഓര്‍മ്മയായി
നെടുതിരിയാണ്ടൊരാ
ജീവനാളം..

ഒരു തമിഴ്നാടന്‍ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പ്‌...

2009-08-11T08:36:00.000-07:00

നമ്മളിത് വരെ കാണാത്ത ,നമ്മളെ ആരും അറിയാത്ത ഒരു നാട്ടിലേക്ക് പോവുക...അവരുടെ രീതികള്‍ ഭാഷണം ഭക്ഷണം മുതലായവ പരിചയപ്പെടുക ....അവിടെ നമുക്കു കിട്ടുന്ന നല്ലതും ചീത്തയുമായ എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും പുതുതായി തോന്നും.. വളരെ രസകരമായ ഒരു സംഗതി ആണിത് എന്നാണ് എന്റെ പക്ഷം...

ഈയിടെ ഒരാഴ്ച തമിഴ്നാടിലെ പൊള്ളാച്ചിയില്‍ ഒരു visit ഉണ്ടായിരുന്നു,ഒരു ചെറിയ hospital visit...വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ തമിഴ് ആണ് സംസാരിക്കുന്നതെങ്കിലും അവരുടെ തമിഴും എന്റെ തമിഴും തമ്മില്‍ അജഗജാന്തര വ്യത്യാസം...വേറൊന്നുമല്ല അവരുപയോഗിക്കുന്ന ചില വാക്കുകള്‍ തീരെ തിരിയില്ല..

for eg:-

ഒരുനാള്‍ sweeper എന്നോട് "സീമാറിരുക്ക.........?"

ഞാന്‍ കാലുവെച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ താഴെ "ചൂലുണ്ടോ " എന്നാണ് അന്വേഷിച്ചത്...ഞാനാവട്ടെ ലേശം കൂടെ നീങ്ങിയിരുന്നു അങ്ങേരെ നോക്കി...മാറിയിരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞതാണ് എന്നാണ് കരുതിയത്‌ ...

ഏതാണ്ട് ഇതേ പോലെ തന്നെയാണ് full സംസാരവും...അവരൊന്നു പറയും നമ്മളൊന്ന് വിചാരിക്കും...നമ്മളൊന്ന് പറയും അവര് നമ്മളെ മിഴിച്ചു നോക്കും...അങ്ങനെ വളരെ രസകരമായിരുന്നു ഒരാഴ്ച...

hospital-ഇനെ കുറിച്ചു പറയാം...
ബസ്സ് സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്നു അധികം ദൂരമില്ലാത്ത ശാന്തമായ സ്ഥലം..അതികം തിരക്കും ബഹളങ്ങളും ഒന്നുമില്ലാത്ത hospital....hospital-ഇന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ മണങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല,പോരാത്തതിന് ജാതി മല്ലിയുടെ കുളിര്‍ഗന്ധവും...

ഒരാഴ്ച കൊണ്ടു ഒരുപിടി ചങ്ങാതിമാരെ കിട്ടി...

രേവതി,കോകില,പുഷ്പ,വേലുമുത്തു ,മണി....അങ്ങനങ്ങനെ...

നഴ്സിംഗ് വിദ്യാര്‍ഥിനി രേവതി ആണ് first of all കിട്ടിയ friend,full time friend രേവതി മാത്രായിരുന്നു ...ആദ്യത്തെ ദിവസം റൂമിലോക്കെ പോയി setup ആയി ..

വയ്കീട്ടു രേവതി വന്നു ക്ഷണിച്ചു ...."ഭജന്‍ പണ്ണ വാങ്കെ..... "

വരാന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും മേല്ക്കൊടതീന്നു ഉത്തരവ് കിട്ടീല...

എന്താപ്പാ ഭജന്‍...കാണാനൊരു ത്വര...

കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളമെടുക്കാന്‍ പോയപ്പോ,ദേണ്ടെ മുന്നില്‍ രേവതി...

പോയി മുട്ടി....എന്റെയല്ലേ ആവശ്യം..ഊരും പേരുമൊക്കെ ചോദിച്ചു..അവസാനമായി എന്റെ ആഗ്രഹവും ...
"ഭജന്‍ 1hr ആവുങ്കെ...സുമ്മ പോയി പാക്കലാമാ...?...."

ഞാന്‍ എപ്പോഴേ റെഡി..."ഇപ്പൊ വരാ...."ന്നും പറഞ്ഞു ചാടി പുറപ്പെട്ടു.....

ഞങ്ങള്‍ പോവുമ്പോ കോകില കാര്യമായി കോലമിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു,നല്ല ഭംഗിയുള്ള triangle,rectangle ഒക്കെ,reasoning problem ആയി ഈ figure കിട്ടിയാല്‍ പാടുപെടുമെന്നു മനസ്സാ ഓര്‍ത്തു.....

ഒരു വലിയ മുറി...അതിനകത്ത്‌ സായി ബാബയുടെ ഇമ്മിണി വലിയൊരു ഫോട്ടോ,ഏതാണ്ട് ഒരു ചുമരിനോളം വരും,അങ്ങേരെക്കാളും വലുത്..കൂടെ സരസ്വതി,ലക്ഷ്മി,ഗണപതി,മുരുകന്‍ തുടങ്ങിയ ദേവ ഗണങ്ങളും അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ പൂജയ്ക്ക് വേണ്ട സാധനസാമഗ്രികള്‍,പോരാത്തതിന് ലഡ്ഡു പൊങ്കല്‍ ഒക്കെ വേറെയും [ഭജനക്കും പങ്കെടുക്കണമെന്ന് അപ്പൊ തോന്നി,എന്താ കാര്യം എന്ന് പറയേണ്ടല്ലോ...!! ;) ] ....അതൊരു വശത്ത് ..അതിന് തൊട്ടടുത്ത്‌ ഒരു ഷെല്‍ഫ്‌..അതിനകത്ത്‌ ഭംഗിയായി അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന books,താഴെ ഒരു row മുഴുവന്‍ albums...album കണ്ടതും നോക്കാനൊരു മോഹം...വെച്ചു പൊറുപ്പിച്ചില്ല ..അതും കണ്ടു...ഭജനക്ക് വരുന്ന vip-കള്‍ ആണ് മുഴുവനും..കുറച്ചു നോക്കി നിര്‍ത്തി....ആവര്‍ത്തനവിരസത ...

അങ്ങനെ അവിടെ കറങ്ങി ഇവിടെ കറങ്ങി അന്നത്തെ ദിവസം കഴിഞ്ഞു ...

രാവിലെയും വയ്കീട്ടും ചായ കുടിക്കുക എന്നത് ഒരു അത്യന്ത ആപേക്ഷികത ആണല്ലോ ...

hospital-ഇന്റെ opposite കുറച്ചു മാറി ഒരു ചെറിയ ചായക്കട കണ്ടു,ആ വഴിക്ക് വേറെ ഒന്നും ഇല്ല...കട ചെറുതാന്നെ ഉള്ളു‌..ചായക്കെന്താ taste...അങ്ങേരോട് വല്യ ബഹുമാനം തോന്നി...എന്താണൊരു കയ്പ്പുണ്യം....സമ്മതിക്കണം...

രാവിലേം വയ്കുന്നേരവും അവിടെ പോവും...flask-ഇല്‍ കൂടെ പാല് വാങ്ങണം..അതിന് വേണ്ടി കുറച്ചു നേരം നില്ക്കും...പേരോ നാടോ ഒന്നും അറിയില്ല പരസ്പരം...അവിടെ കണ്ട വലിയ വീടിനെക്കുറിച്ചും,പുറകിലെ സ്കൂളിനെ കുറിച്ചും , ജയലളിത ശശികല മുതലായവരെ കുറിച്ചും എല്ലാം അങ്ങേരു വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കും...

"ചക്കര പാലുക്ക് വേണ്ട..."എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞതില്‍ന്നു ഞാന്‍ basically മലയാളി ആണെന്ന് അങ്ങേരു മനസ്സിലാക്കി ...

പിന്നീട് വയ്കുന്നേരം പോവുമ്പോ"ആഹാരം കഴിഞ്ചാച്ചാ.."എന്നൊക്കെ അന്വേഷിക്കും...

അങ്ങനെ ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയും ചായ കുടിച്ചും ആര്‍മാദിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരവസരം...

പതിവുപോലെ രാവിലെ flask-ഉം എടുത്തു ചായ കുടിക്കാനിറങ്ങി...

സാധാരണ അവിടെ തിരക്കൊന്നുമുണ്ടാവാറില്ല...ഇന്നു 3-4 ആളുകള്‍ ഉണ്ട്..

ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്നില്ല തൊട്ടടുത്ത്‌ കമ്പിയും ചാരി നില്‍പ്പാണ്...നമുക്കു ധ്രിതിയോന്നുമില്ല്ലോ...

എന്തോ ഒരു അപാകത..ചെറുതായി വളരെ ചെറുതായി അതായത് യാതൊരു gap-ഉം ഇല്ലാതെ എന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ ഒരു പട്ടി...പട്ടി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഒന്നൊന്നര പട്ടി , ,ഉയരം എന്റെ പാതിയിലതികം വരും അതിനൊത്ത നീളവും വണ്ണവും,കറുത്ത നിറത്തില്‍ മിനുമിനാന്നു തിളങ്ങി വിളങ്ങി നില്‍പ്പാണ്......

ഞാന്‍ എന്താന്ന് നോക്കുന്ന നിമിഷത്തിന്റെ പാതിയില്‍ അതൊന്നു നിവര്‍ന്നു നിന്നു..........ഞാനും പട്ടിയും face-to-face....

എന്റെ കണ്ണില്‍ 5-6 ഫ്ലാഷ്-ഉകള്‍ ഒരുമിച്ചു മിന്നി...ഒന്നും കാണാന്‍ മേല.....ബോധം പോയില്ലെന്നെ ഉള്ളു...

"hhhoooo....."എന്നൊരു sound വന്നെന്നു തോന്നുന്നു....അപ്പോഴേക്കും അത് തൊണ്ടയില്‍ തന്നെ കുരുങ്ങിയിരുന്നു...

" അത് കൊഴന്തെങ്കോ....ഒന്നും പണ്നാതു ......"ഒരാള്‍ പൊക്കമുള്ള പട്ടിയെ കുറിച്ചാണ്....രാവിലെ ഇറങ്ങിയിരിക്കാന് പട്ടിയും അതിന്റെ owner-ഉം... morning walk-ആണ് ...

അവിടെ നിന്നവര്‍ അതിനെ മാറ്റി......അസ്തപ്രജ്ഞയായി ഞാനും...

"ground-ഇലെ പോനാ പസങ്കളോടെ വെളയാടി അതിപ്പിടി താന്‍...ബയപ്പെടാതീങ്കോ... അത് വേളയാടുത് ...ഒന്നുമേ പന്നാത് ..."...അതിനെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആള് പറയുന്നുണ്ട് ...

എന്റെ അവസ്ഥ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള വര്‍ണ്ണനയ്ക്കതീതം ആയതിനാല്‍ പറയുന്നില്ല....ഊഹിക്കാവുന്നതെയുള്ളു...

പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങള്‍ പോന്നു... അത് കൊണ്ടു പിന്നേം ആ കുഴന്തയെ കാണാന്‍ അവസരം കിട്ടീല്ല...

ഒരാഴ്ചതേതില് വെച്ചു മറക്കാന്‍ പറ്റാത്ത സുന്ദരമായ അനുഭവമായിരുന്നു ഇതു... :)

ഓല പോലൊരു organism...

2009-08-04T06:35:00.000-07:00

+1 -നു കൊടുവായൂര്‍ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നപ്പോഴാണ് ആദ്യമായി lab കാണുന്നതും practicals ചെയ്യുന്നതും..

സയന്‍സ് ഗ്രൂപ്പ്-ഇല്‍ ബയോളജി സയന്‍സ് എടുത്തിരുന്നത് കൊണ്ടു 2 lab ചെയ്യണം..botany & zoology..

ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ്രൂമില്‍ നിന്നും ഒന്നു രെണ്ട്‌ ബ്ലോക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ട് വേണം ഈ പറഞ്ഞ ലാബുകളില്‍ എത്താന്‍...ഏതാണ്ട് ആറാട്ടിന് പോണ മാതിരിയാണ് പോക്ക്...വെടി പറഞ്ഞ്..പതുക്കെ...വളരെ പതുക്കെ നടന്ന്,ടീച്ചറെ കാണുമ്പോ മാത്രം സ്പീഡില്‍ നടന്ന് .... ഇടക്കിങ്ങനെ വീണു കിട്ടുന്ന സമയം ഞങ്ങള്‍ ആഘോഷിച്ചിരുന്നു ...

കൊടുവായുരിലെ ആദ്യത്തെ botany lab:

സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട ഒരു വലിയ ചെറിയ മുറി...അതിനകത്താണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സസ്യലതാതികള്‍ "പരിപാലനം " ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നത്...ഏതാണ്ട് എല്ലയിനത്തില്‍ പെട്ട ചെടിയും തണ്ടും അതിന്റെ മറ്റുള്ള സ്ഥാവരജംഗമവസ്തുക്കളും preserve ചെയ്യപ്പെട്ടും ടീച്ചറുടെ കണ്ണില്‍പ്പെടാതെ കയറി പറ്റിയതും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു...ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം.....

വേറൊന്നുമല്ല...ആദ്യായിട്ടായിരുന്നു ഒരു microscope-ഇല്‍ ഞങ്ങളെ തൊടാന്‍ അനുവദിക്കുന്നത്..അത്രേം കാലം കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്നല്ലാതെ തൊടാന്‍ പറ്റീട്ടില്ല...അതിന്റെ ഒരു ഉല്സാഹം സന്തോഷം കൌതുകം എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു..microscope-ഇന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും നന്നായി കാണുന്നതിന് വേണ്ടി ജനലരികില്‍ സജ്ജമാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട് രാധ ടീച്ചര്‍..1-2 മാസത്തെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം കുളിച്ചു കുട്ടപ്പനായി micro-യും

എല്ലാവരെയും 6 അംഗങ്ങള്‍ ഉള്ള ഓരോ ഗ്രൂപ്പ് ആയി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്,അതിനൊരു leader-ഉം ..എല്ലാവര്‍ക്കും എല്ലാം കിട്ടണം,discipline-ഉം വേണം.. ഇതിന് വേണ്ടിയാണ് leader..

ആദ്യത്തെ lab ആയതു കൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ച് ഗ്രൂപിസം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു...എങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ ഗ്രൂപ്പ് അടിച്ച് തന്നെ നില്‍പ്പായിരുന്നു;പഠിപ്പിസ്റ്റുകളുടെ ആക്രാന്തം തീരട്ടെ,എന്നിട്ട് പോവാം എന്ന് കരുതി മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്ന എന്നെ പോലുള്ള വിശാലമാനസ്കരുടെ ഒരു കൂട്ടം...

അവസാനം ഞങ്ങളുടെ turn ആയി...ഒരു microscope-ഇനു ചുറ്റും 4-5 പേര്‍ ...

microscope-ഇനു മുന്നില്‍ ദൃശ്യ..

വേഗം നോക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളും അടുത്ത് തന്നെ നില്‍പ്പാണ്..

ആളാദ്യം eyepiece-ലൂടെ നോക്കി...parts explain ചെയ്തു കൊണ്ട് അരികെ തന്നെ ടീച്ചറും..കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു

"ടീച്ചര്‍...ഇതിനുള്ളിലൊരു organism....."

"ആഹാ........?"ഞാനറിയാത്ത ആരാ അതിനകത്ത്‌ എന്ന ഭാവത്തില്‍ ടീച്ചറും...

"yes teacher ....itz moving....."

"ok...then explain its characteristics......."

"മം....

it z moving...

its body looks hairy...i think it moves with the help of these hair...

i can only see the lateral portion...it always moving..."

ഇതു കേട്ട പഠിപ്പിസ്റ്റുകള്‍ അന്തം വിട്ടിരുന്നു...ഇവരാരും ഇങ്ങനൊരു ജന്തുവിനെ പോയിട്ട് അതിന്റെ മുടി പോലും കണ്ടില്ല....

"ഇനി ഇയാള് പറയു...characteristics..." എന്നോടാണ്....

ഇതൊക്കെ തന്നെയല്ലേ പറയേണ്ടു എന്ന് കരുതി നോക്കിയ ഞാന്‍ ഞെട്ടി...അതിനകത്ത്‌ ഒന്നിനേം ഞാന്‍ കണ്ടില്ല....

"പറയു...." teacher വീണ്ടും...

"ഇതിനകത്ത് ഒന്നുമില്ല,മിറര്‍ മാത്രേ ഞാന്‍ കണ്ടുള്ളൂ..." ചെറുതായി വിയര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സന്ദേഹം..

"താനൊന്നും കണ്ടില്ലേ.........."കളിയാക്കുന്ന ഭാവത്തില്‍ ടീച്ചറും,,വിടുന്ന ഭാവമില്ല...പഠിപ്പിസ്റ്റുകള്‍ ഒട്ടും മിണ്ടുന്നുമില്ല...

ഇടയില്‍ക്കേറി ദൃശ്യ ..."ഞാന്‍ കണ്ടതാ teacher ...ഏതാണ്ട് നമ്മുടെ വീട്ടിലെ ഓല പോലെ...ഇളകി കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആ organism ...with definite interval...."

ദൈവമേ....!!! ഇത്രേം നേരത്തില്‍ ഇവളിത്രേം കണ്ടു പിടിച്ചു..ഞാനാണെങ്കില്‍ ഒന്നും കണ്ടതുമില്ല...

സാധാരണ പോലെ ഒരു ആക്കിയ ചിരി പാസ്സാക്കി കൊണ്ട് teacher പറഞ്ഞു......

" അത് organism അല്ല......ഞാന്‍ അതിനകത്ത്‌ ഒന്നും വെച്ചിട്ടില്ല..ദൃശ്യ കണ്ടത് ആ കുട്ടീടെ കണ്പീലി ആണ്...eyepiece-ഇല്‍ ഒരിക്കലും കണ്ണ് ചേര്‍ത്ത് വെച്ചു നോക്കരുത്....itz dangerous...but,i appreciate her talent.."

എന്റെ ശ്വാസം നേരെ വീണു എന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ...[പടിപ്പിസ്ടുകളുടെയും......]

chemistry part-III

2009-08-01T00:09:00.000-07:00

ഒന്നില്‍ തൊട്ടാല്‍ മൂന്ന് എന്നല്ലേ കണക്കു...ഇന്നത്തോടെ chemistry part അവസാനിപ്പിക്കാണ്..

അങ്ങനെ ഒരു ടീച്ചറെ യാത്രയാക്കി ,ഇടക്കാലാശ്വാസത്തോടെ ജീവിച്ചു പോരുന്ന സമയത്താണ് അടുത്ത അടി വീഴുന്നത്...

വേറെ ആരുമല്ല,guest ആയി ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ വന്ന ഒരു മാഷ്‌.. "aaharsh" എന്നാണ് തോന്നുന്നു പേരു...

കണ്ടാല്‍ മാഷാണെന്നു തോന്നുകയേയില്ല, അത് കൊണ്ടു തന്നെ ആദ്യം അങ്ങേരു ക്ലാസ്സില്‍ വന്നപ്പോ ആരും മൈന്‍ഡ് ചെയ്തതുമില്ല...അപ്പോഴേക്കും permanent ആയി chemistry-ക്ക് ടീച്ചര്‍ വന്നിരുന്നു,കവിത [അവരും പതിവു തെറ്റിച്ചില്ല...അധികം താമസിയാതെ leave എടുത്തു ]...ഹയര്‍ സെക്കന്ററി ക്ലാസ്സുകളിലെ കീഴവഴക്കം അനുസരിച്ച് chemistry-ക്ക് 2 -teachers വേണമല്ലോ,അങ്ങനാണ് ഇങ്ങേരു അവിടെ എത്തിപ്പെട്ടെത് ...

as usual,self intro...
name:aaharsh
from:kollengode

ഹ്ഹോ!! സന്തോഷമായി...നമ്മുടെ അയല്‍രാജ്യമാണല്ലോ...

ഇനി ഞങ്ങള്‍.......എന്റെ turn.....

"എവിടാ വീട്...."
"മുതലമട.."
"ആ സ്കൂളിലാണോ പഠിച്ചത്..?" [സംഗതി വേറൊന്നുമല്ല,chittur block-ഇല്‍ കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക്‌ വാങ്ങിയത് ഈ സ്കൂളിലെ കുട്ടി ആണ്...ആള് വേറെ എവിടെയും പോയിട്ടില്ല,എന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്...]

"അല്ല....ഞാന്‍ kollengode ആണ് പഠിച്ചത്,yoginimatha.."
"ആഹാ...നമ്മുടെ നാടാണല്ലോ...ഇംഗ്ലീഷ് tuition എടുക്കുന്ന കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ മാഷേ അറിയോ ....?"
"ഹാ...അറിയാം..."
"അങ്ങേരു നടത്തുന്ന institute-ഇല്‍ ഞാന്‍ പഠിപ്പിക്യയിരുന്നു,ഇവിടെ ഒഴിവു വന്നപ്പോ കേറി..."

അങ്ങനെ intro കഴിഞ്ഞു ...

എല്ലാരും എടുക്കുന്ന subject ആയതോണ്ട് എവിടെ എത്തി എന്ന് ആര്‍ക്കും ഒരു പിടിയുമില്ല...അങ്ങനെ sir തന്നെ തീരുമാനിച്ചു....chemistry-ടെ core എന്ന് വെച്ചാല്‍ organic chemistry ആണ്... അത് കൊണ്ടു അവിടെന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം....

എവിടുന്നയാല്‍ എന്ത്,നമുക്കെല്ലാം same same...

organic chemistry-ടെ core എന്ന് വെച്ചാല്‍ carbon ആണ്...
"atomic number എത്രാ.......?"

ചോദ്യം വന്നു വീണത്‌ എന്റെ മേല്‍ തന്നെ....

"6"..... എനിക്ക് മറക്കാന്‍ നിര്‍വാഹമില്ല ,അത്രയ്ക്ക് ആഴത്തിലല്ലേ പതിഞ്ഞത്..[ ഞാനും കാര്‍ബണും തമ്മില്‍ എന്തോ മുജ്ജന്മ ബന്ധമുണ്ട് ...തീര്‍ച്ച...]

"അതെ...നമ്മള്‍ 50% ശതമാനം പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു ....."

ആള് പിന്നെ തുടരെ തുടരെ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ചോദിക്കാത്തത് കൊണ്ടും,ചോദിക്കുന്നത് one word ആയതു കൊണ്ടും, അടുത്ത് ഇരിപ്പുള്ള ആള്‍ പടുപ്പിസ്റ്റ്‌ ആയതു കൊണ്ടും രേക്ഷപ്പെട്ടു പോയി ന്നു പറയാം...

അങ്ങനെ permanent-ഉം temporary-ഉം ഞങ്ങളെ മാറി മാറി വധിചോണ്ടിരുന്നു...

അങ്ങനെ കവിത ടീച്ചര്‍ leave ആയി...

ആ ഒഴിവിലേക്കാണ് പുതിയ ടീച്ചര്‍ ,ഗീത,വരുന്നതും,എന്റെ ശനിദശ ഉച്ചസ്ഥായി എത്തുന്നതും...

അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ +2 എത്തിയിരുന്നു...

self intro
name:geetha

"എവിടെന്നാ.......?" male voice.....[senoirs ആയില്ലേ...]

"peruvemba..."

"കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാ......?"

"അല്ല...."[ടീച്ചര്‍ കുറച്ചൂടെ ഒക്കെ free അയിരുന്നു..]

[ടീച്ചറും അടുത്ത് തന്നെ leave ആവുമോ എന്നറിയണം...അത്രേ ഉള്ളു ഉദ്ദേശം...]

എന്റെ turn...

"jenshia..."

"എന്താ തല്ലുവോ...?"..."ഇയാളെ നല്ല മുഖപരിചയം ഉണ്ട്...എവിടാ വീട്..."
"....മുതലമട...."
"ഹാ...ഇല്ല...ഇരുന്നോ...."

ടീച്ചര്‍ ഇവിടെ വരുമ്പോഴേക്കും salt-practicals -ഇന്റെ മാമാങ്കം തീര്‍ന്നിരുന്നു...ഇനി titrations...

ആദ്യം NaOH against HCL...
എങ്കിലും കീഴവഴക്കം അനുസരിച്ച് lab-ഇല്‍ കേറണം എങ്കില്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം പറയണം...

"Iodine test result ____ color..."

"blue...അല്ല ....violet..."

"blue or violet...?"

"violet പോലെ ഒരു തരം blue..."

"ശെരി ശെരി...കേറിക്കോ..."

pippet,burette എല്ലാം കഴുകിയെടുത്ത് നില്‍പ്പാണ്....burette with HCL റെഡി ആയി... NaOH ടീച്ചര്‍-ടെ മേശ മേലും..

എന്റെ turn...

" ഇതു ജ്യൂസ്‌ അല്ല........"
കേറി വന്ന solution ഇറങ്ങിപ്പോയി...2-3 പ്രാവശ്യത്തെ പരിശ്രമത്തിനൊടുവില്‍ കൃത്യമായി കിട്ടി..

experiment തുടങ്ങി...end point കാണണം...
എത്ര നേരം കാത്തിരിക്കും....
ചെറുതായിട്ട് തുറന്നു വിട്ടു...നമുക്കറിയാലോ end point 19 കഴിഞ്ഞിട്ടേ വരുള്ളുന്നു ...

burette നോക്കി 19 എത്തിയതും തുള്ളി ആയി വീഴാന്‍ അനുവദിച്ചു...

burette ചെറുതായൊന്നു അടച്ചു തുറന്നപോഴാണ് കണ്ടത്...എന്റെ അടുത്ത് ,തൊട്ടടുത്ത്‌ ...ടീച്ചര്‍...

"താനെന്നെ വെട്ടിക്കുമല്ലോ...ഞാന്‍ ഇത്രേം സ്പീഡില്‍ തുറന്നു വിട്ടിട്ടില്ല...sign വാങ്ങാന്‍ വാ.."

ആള് വന്നു അടുത്ത് നില്ക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടില്ലായിരുന്നു...

"എന്നാലും.... തന്നെ എവിടെയോ കണ്ടു പരിചയമുണ്ട്..."

"എന്റെ അമ്മേടെ വീട് peruvemba ആണ്.."

"ആഹാ...എവിടാ...ആരുടെ ബന്ധുവാ...?"

"............................................................."

"ഓഹോ...പരിചയം തോന്നിയത് വെറുതെ അല്ല......വീട്ടിലാര്‍ക്കും ഇല്ലല്ലോ സംസാരിക്കാന്‍ ഇത്രേം മടി.....തന്നെ ഞാന്‍ ശെരിയാക്കി തരാം "

ദിവസവും ചോദ്യം ചോദിയ്ക്കാന്‍ സമയം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടു മാത്രം പൊരിച്ചില്ല എന്നല്ല പകരവും പലിശയുമായി ചെയ്യേം ചെയ്തു......വേറൊന്നുമല്ല seminar എന്ന അക്രമ പാര എനിക്കിട്ട് വെച്ചു...

ദൈവമേ!!! ഇത്രേം പേരു നിശബ്ധമായിരിക്കുമ്പോ എന്റെ സൌണ്ട് മാത്രം...
ഓര്‍ക്കാന്‍ പോലും വയ്യ....ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല...അനുഭവിക്കെന്നെ.......
എന്റെ മുഖത്ത് മിന്നി മറഞ്ഞ ഭാവങ്ങള്‍ കണ്ട rishana അത് ഏറ്റെടുക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി...ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടു.......

"വല്ല സംശയവും ഉണ്ടേല്‍ staff roomilottu പോരെ......." [record വെക്കാനല്ലാതെ അവിടെ കാല് കുത്തീട്ട്‌ വേണ്ടേ...]

അങ്ങനെ ആ ദിവസവും സംജാതമായി...

നല്ലൊരു 11 മണി സമയം...എന്റെ സമയം വളരെ മോശവും...

എണീറ്റ്‌ പോയി...ജാഡക്ക് വേണ്ടിയല്ല,ഒന്നും ഓര്‍മയില്ലതോണ്ട് മാത്രം ഒരു പിടി പേപ്പറും...

പോയി...ക്ലാസ്സിനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു നിന്നു...

ദൈവമേ!!! ഒന്നും കാണുന്നില്ല....ആകെ ബ്ലാങ്ക് കണ്മുന്നിലും മനസ്സിലും.......

വല്ലതും വായിന്നു വരണ്ടേ.....നിന്നു വിയര്‍ക്കുക മാത്രം തകൃതിയായി ചെയ്യുണ്ട്...

"തുടങ്ങിക്കോ......"

എന്ത് തുടങ്ങാന്‍...ഒന്നും ഓര്‍മയില്ല...ഒന്നും വരുന്നുമില്ല....പോരാത്തതിന് നന്നായി വിയര്‍ക്കുന്നുമുണ്ട്...

"control yourself......"..ഇപ്പോഴും മോനിഷ തന്നെ...rotation ഉള്ളത് കാരണം ഇപ്പൊ ഫസ്റ്റ് ബെഞ്ചില്‍...

"എന്താത്...തുടങ്ങിക്കോ....."

hmm...തുടങ്ങി......എന്താ പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്കുമറിയില്ല,കേട്ടവര്‍ക്കും...

"മതി ടീച്ചര്‍....പേടിച്ചിട്ടാണ്..." സന്തോഷ്‌ ആണത്... ക്ലാസ്സ് ലീഡര്‍...

"ഇങ്ങനോക്കെയേ പേടി മാറുള്ളൂ ...."

അങ്ങനെ ടീച്ചര്‍ തന്നെ ബാക്കി ക്ലാസ്സ് എടുത്തു...

നന്നായൊന്നു വിയര്‍ത്തെങ്കിലും നല്ലൊരു അനുഭവം അയിരുന്നു അത്...പിന്നീട് seminar-ഉകളെ അഭിമുഖീകരിക്കാനും പഠിച്ചു...

അങ്ങനെ തട്ടിമുട്ടി +2 പാസ്സായി...

അന്ന് ഞാന്‍ ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനം എടുത്തു...ഇനി ഒരിക്കലും chemistry പഠിക്കില്ല...

അങ്ങനെ computer science എടുക്കാനുള്ള ഒരു വഴിത്തിരിവായി ഞാനും chemistry-ഉം തമ്മിലുള്ള ബന്ധം...

chemistry part -II

2009-07-30T21:43:00.000-07:00

അങ്ങനെ ഞാന്‍ പഠിപ്പിസ്റ്റുകളുടെ കേദാരമായ G.H.S.S. കൊടുവായൂര്‍ -ഇല്‍ പഠിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടു.
ഈ സ്കൂളിനെ കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങള്‍ വേറൊരു പോസ്റ്റില്‍ പറയാം ..ഇപ്പോള്‍ തത്കാലം കെമിസ്ട്രി-ഇല്‍ തന്നെ....

+1 :

സ്കൂളിന്റെ പേരു വലുതാണെങ്കിലും permanent teachers-ഇന്റെ അഭാവം വേണ്ടുവോളമുണ്ടായിരുന്നു.. അത് കൊണ്ടു ഒരുപാടു പേരുടെ ശിക്ഷണത്തില്‍ ഒരേ വര്‍ഷം ഒരേ subject പഠിക്കാനുള്ള യോഗവുമുണ്ടായി ...ഗതി കേട്ടവന്‍ മോട്ടയടിച്ചപ്പോ കല്ല്‌ മഴ പെയ്തുന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടല്ലേ ഉള്ളു,അനുഭവിക്കാനും ഭാഗ്യം ഉണ്ടായി ...

ആദ്യത്തെ ക്ലാസ്സ്....എല്ലാരേം കൊണ്ടു ഓല മേഞ്ഞ മുകള്‍ നിലയില്‍ ഇരുത്തി...മൊത്തം 73 പേരു..ഇവരുടെ ഒക്കെ പേരും വീടും മാര്‍ക്കും ചോദിക്കുമ്പോഴേക്കും അന്നത്തെ ക്ലാസ്സ് തീരും..അതാണ്
അവസ്ഥ..പോരാത്തതിന് വേറൊരു അങ്കം കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു,മറ്റൊന്നുമല്ല ഒരു ടീച്ചര്‍ ക്ലാസ്സിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും അടുത്ത ആള് വന്നു കാത്തു നില്ക്കും...

ഇവരെന്താ പിള്ളേരെ കാണാത്ത നാട്ടിന്നു വന്നതാണോ തോന്നിപ്പോയി......പഠിത്തം അവസാനിപ്പിച്ചാലോന്നു വരെ [എപ്പോഴും ചിന്തിക്കുമെങ്കിലും അപ്പോഴും അത് തോന്നിയിരുന്നു]....

അങ്ങനെ ആദ്യത്തെ ദിവസം കെമിസ്ട്രി പീരീഡ്‌ ആയി...
ടീച്ചര്‍ വന്നു ,self intro കഴിഞ്ഞു ,പേരു manjula,നല്ല sharp voice[പറയാതെ പറ്റില്ല അത്രക്കും തുളച്ചു കേറുന്ന voice ആയിരുന്നു]...
ഇനി ഞങ്ങള്‍........

ഓരോരുത്തരായി തുടങ്ങി...ഞാന്‍ ഇരിക്കുന്നത് 7-ആമത്തെ ബെഞ്ചില്‍...

എന്റെ turn ആയി...എഴുന്നേറ്റു...2-3 പീരീഡ്‌ തുടര്‍ച്ചയായി ഇതു തന്നെയാണ് പരിപാടി...

എണീറ്റ്‌ നിന്നതും ഒരുപറ്റം കണ്ണുകള്‍ എന്റെ മേല്‍ പതിക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു..ഇത്രേം നേരം no problem,അതൊന്നും ശ്രെധിചിട്ടില്ലയിരുന്നു എന്നതാണ് കാര്യം...വിറച്ചു തുടങ്ങിയോന്നൊരു doubt...

"മ്മ്മ്...."ടീച്ചര്‍

"jenshia
53..........2......അല്ല......4.."

"എന്താടോ സ്വന്തം മാര്‍ക്കല്ലേ......2 or 4.......?"
"4.."

ആകെ ഞളുങ്ങി എന്ന് പ്രത്യേകം പറയണ്ടല്ലോ.....
"മം...അടുത്ത ആള് ....."
intro കഴിഞ്ഞു ......

"periodic table അറിയ്യോ......?" [അടുത്ത കുരിശു...ഇത്രേം കാലം ഗുണനപ്പട്ടിക ആയിരുന്നു...]

കുറെ എണ്ണം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമില്ലാതെ തലയാട്ടുന്ന കണ്ടപ്പോ നാളെ പഠിച്ചോണ്ട്[പഠിച്ചിട്ടു മാത്രം] വന്നാല്‍ മതിയെന്ന ഉത്തരവായി...അല്ലേല്‍ പുറത്തു നില്‍ക്കാം[കേട്ടപ്പോ സന്തോഷമായെങ്കിലും...ഇത്രേം പേരുടെ മുന്നില്.....1-ഓ 2-ഓ ആണെങ്കില്‍ പോട്ടെ ന്നു വെക്കാം...ഇതൊരു വേലക്കുള്ള ആള്...]

അന്നത്തെ നാള്‍ വയ്കീട്ടു മുഴുവന്‍ പഠിക്കാനുള്ള വകയായി......ഇതാണെങ്കില്‍ പഠിച്ചാല്‍ നില്‍ക്കുന്നുമില്ല..ആകെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറി മാറി......മടുത്തു...ഇവര്‍ക്കൊന്നും വേറെ പണിയില്ലേ...ഇന്നിത്രേം മതി...വല്ലതുമൊക്കെ തട്ടിക്കൂട്ടാം...

നേരം പുലര്‍ന്നു........
പതിവു പോലെ വയ്കി...ഞാനും ബസും ഒരുമിച്ചു stop-എത്തി ......മഞ്ഞ color ഉള്ള ഗമണ്ടന്‍ ശകടം ...NTP...പച്ചക്കറി കൂടകളും പൂക്കൂടകളും വകഞ്ഞ് മാറ്റി,ചാടിക്കടന്നു നേരത്തെ കേറിയ പിള്ളേരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ കൂടി...

അപ്പോഴാണാ സുന്ദര ദൃശ്യം ഞാന്‍ കണ്ടത്..
ഡ്രൈവറുടെ പുറകിലുള്ള കമ്പിയഴികളിലൂടെ കയ്യിട്ടു [for balancing] ക്ലാസ്സിലെ പ്രധാന പഠിപ്പിസ്റ്റ്‌ rishana നില്ക്കുന്നു..കയ്യിലൊരു പേപ്പര്‍.....

"എന്താത്......?"
"periodic table..."

[അതൊരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു..ക്ലാസ്സിലെ വെറുമൊരു ചോദ്യോത്തര പരിപാടിക്കാണ് ഈ preparation...അപ്പൊ term exam ഇന്റെ കാര്യം ആലോചിച്ചേ...അവിടെ കിടന്നു പാടുപെടുന്ന എന്നെ കണ്ടു എനിക്ക് തന്നെ സഹതാപം തോന്നിയിരുന്നു ...]

അന്നത്തെ കെമിസ്ട്രി ക്ലാസ്സിലേക്ക് തന്നെ കടക്കാം...

1st question:"name the element with an atomic number 6..?"

എന്താന്നു അടുത്ത ആളോടു ചോദിക്കാനുള്ള സാവകാശം കിട്ടീല്ല..അപ്പോഴേക്കും ആളെ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു...

ആര്...പുറകിലെ ബെഞ്ചിലെ ദീപ്തി യോടാവും...never mind...

"എടോ..തന്നോടു തന്നെ...jey..sha.."

ഓഹ്...പേരു തപ്പുന്നുണ്ട്...ഉദ്ദേശിച്ച ആള് ഞാന്‍ തന്നെ....

എണീറ്റു...പഴയപടി തിളങ്ങുന്ന ഒരു പിടി കണ്ണുകള്‍....
ഈശ്വരാ!!!!......വാക്കു പോയിട്ട് ശ്വാസം പോലും നേരെ വരുന്നില്ല...

"എന്താ പഠിച്ചിട്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞതല്ലേ....പറയുന്നോ പുറത്തു പോണോ..."
വിയര്‍ക്കുണ്ടോ...വേറെ വല്ല ശങ്കയുമാണോ.....no പിടി...

പെട്ടെന്നാണ് എനിക്ക് മുന്നിലിരിക്കുന്ന മോനിഷയെ ഞാന്‍ ശ്രെധിച്ചത്...ബാഗിന്റെ മുകളില്‍ തല ചെരിച്ചു വെച്ചു കിടന്നോണ്ടു ആള് പറയുന്നുണ്ട് ...
"carbon.....carbon..."
ഏതാണ്ട് "മഴയെത്തും മുന്പേ "-ലെ ആനി zib പറയുന്ന അതേ ഭാവം....

ഞാനും പറഞ്ഞു ......."carbon..."

"ആര് പറഞ്ഞു തന്നു.......?"
"ഞാന്‍ പഠിച്ചതാ....."
"മം...ഇരുന്നോ..."

[ഇതൊരു തുടക്കം മാത്രം...പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഞാന്‍ ഒരു ഇരയായി...എന്നെ പിടിക്കാന്‍ തിരയുന്ന ടീച്ചറും...ടീച്ചറുടെ വയറു ശ്രെധിക്കുന്ന ഞാനും...തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്,ടീച്ചര്‍ ഗര്‍ഭിണി ആയിരുന്നു..., എന്നാണു അവര്‍ അവധി എടുക്കുക എന്നറിയാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം...]

കൂടുതല്‍ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നില്ല...ടീച്ചര്‍ leave ആയി...പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് അപ്രതീക്ഷിതമായി കോണിപ്പടിയില്‍ വെച്ചു കണ്ടു....
"ഒഴപ്പാണ്ട് പഠിക്കണം...10 പോലല്ല,ഒരുപാടുണ്ട് പഠിക്കാന്‍..നന്നായി ശ്രെമിചാലെ വല്ലതും കിട്ടൂ..."

അങ്ങനെ ടീച്ചര്‍ bye പറഞ്ഞു....

ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം എത്തി.....അടുത്തടുത്തായി 1-2 അടികള്‍... അത് അടുത്ത പോസ്റ്റില്‍....

chemistry part-I

2009-07-30T01:31:00.000-07:00

കെമിസ്ട്രി എന്റെ ഒരു weakness ആയിരുന്നു.....അതായത് കെമിസ്ട്രിയില്‍ ഞാന്‍ വീക്ക് ആയിരുന്നു എന്ന്....9-ആം ക്ലാസ്സ് വരെ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ പോയിരുന്ന സാധനം 10 എത്തിയത് മുതല്‍ മൊട കാണിച്ചു തുടങ്ങി... ഇടി വെട്ടിയവന്റെ തലയില്‍ പാമ്പ് കടിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ ആയിരുന്നു അത് പഠിപ്പിക്കാന്‍ വന്ന ടീച്ചര്‍മാരും, അത് വഴിയേ പറയാം...ഇങ്ങനെ ആണെങ്കിലും എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു turning point ആയി മാറി ഞാനും ഇതും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം...

ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം....

1 .10-അം ക്ലാസ്സ്
10-അം ക്ലാസ്സിനെ കുറിച്ചും അതിന്റെ സവിശേഷതയെ കുറിച്ചും പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ...ഇവിടെന്നു തുടങ്ങിയതാണെന്റെ ശനിദശ....കെമിസ്ട്രി എടുക്കാന്‍ വന്നത് ഞാന്‍ പഠിച്ചിരുന്ന സ്കൂളിലെ ഹെഡ് മിസ്ട്രെസ്സ് തന്നെ ആയിരുന്നു....ഉദയം ടീച്ചര്‍....ടീച്ചര്‍ക്ക്‌ തിരക്കുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ഫിസിക്സ്‌ ടീച്ചര്‍ ,രജിത വന്നു ക്ലാസ്സെടുക്കും,കെമിസ്ട്രിയിലുള്ള എന്റെ ജ്ഞാനം അറിയാവുന്ന ടീച്ചര്‍ വിശദമായിട്ട് തന്നെ പൊരിക്കും...അങ്ങനെ പോരിഞ്ഞും കരിഞ്ഞും നാളുകള്‍ തള്ളി നീക്കവേ,ഒരു സന്തോഷ വര്‍ത്താനം കേട്ടു..ഇനി മുതല്‍ ഉദയം ടീച്ചര്‍ തന്നെ ക്ലാസ്സ് ഏറ്റെടുക്കുന്നു...

ഹ്ഹോ !!! രക്ഷപ്പെട്ടു ...

എന്ത് കൊണ്ടെന്നാല്‍ സ്വതേ built up-ഇല്‍ ഇരിക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടു പടുപ്പിസ്റ്റ്‌ ആണെന്ന് ടീച്ചര്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നു. ആ കാര്യം എനിക്കും അറിയാരുന്നു...

അങ്ങനെ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം ക്ലാസ്സില്‍ ഇരിക്കാണ്...ടീച്ചര്‍ വന്നു......ഒരാഴ്ച വളരെ രസകരമായി മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്നു,ഒന്നും ചോദിക്കേമില്ല;പറയേം വേണ്ട...

അങ്ങനെ ഒരുനാള്‍ അത് സംഭവിച്ചു,വെറും ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞതും......

സാധാരണ പോലെ അന്നും ടീച്ചര്‍ എന്നോടൊന്നും ചോദിച്ചില്ല,മറ്റു പലരെയും പോരിക്കേം ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.....ഞാന്‍ ഹാപ്പി ആയി ലാവിഷ് ആയി ഇരിക്കാണ്....ടീച്ചര്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ എറിഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരിപ്പാണ്...

പെട്ടെന്ന് ആണത് എന്റെ ചെവിയില്‍ വീണത്‌....
"നീ ഒക്കെ എന്തിനാ ക്ലാസ്സില്‍ വരണത്...?നോക്കിക്കോ എന്റെ കുട്ടി പറയും ഉത്തരം......പറയ്‌ മോളെ....."

"എന്ത്...?"

"ചോദ്യം പറഞ്ഞു കൊടുക്ക്‌....."ഉത്തരം പറയാത്ത ആളോടായി ടീച്ചര്‍...

ദൈവമേ!!! പിടി വീണു......ഇനി രക്ഷയില്ല...... എനിക്കറിയില്ല എന്ന ദയനീയ സത്യം ഞാന്‍ മുഖം നോക്കാതെ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.....

ടീച്ചര്‍ അപ്പൊ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല...എല്ലാരേം ഇരുത്തി...ഇരുന്നത് ടീച്ചര്‍ ആണെങ്കിലും...

പിറ്റേന്ന് മുതല്‍ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ കരിനിഴല്‍ വീഴ്ത്തി കൊണ്ടു ചോദ്യശരങ്ങള്‍ എന്നെ മുറിവേല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു......

അങ്ങനെ തട്ടിമുട്ടിയും പൊട്ടിയും അതിഭയങ്കരമായ ആ നാളുകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ഞാന്‍ 10 പാസായി...

ശേഷം.......

10 കഴിഞ്ഞു ഏതാണ്ടെല്ലാം നേടിയ മട്ടില്‍ ലാവിഷ് ആയി ജീവിച്ചു പോരുന്ന കാലം...അങ്ങനെ ഒരു നാള്‍ അത് സംഭവിച്ചു....
+1-ലേക്ക് അഡ്മിഷന്‍ ആയി...പാലക്കാട് ഭൂപ്രദേശത്തെ പഠിപ്പിസ്റ്റുകളുടെ ആസ്ഥാന കേന്ദ്രമായ G.H.S.S ,കൊടുവായൂര്‍...

[ശേഷം അടുത്ത പോസ്റ്റില്‍ ........]

...............

2009-07-13T10:05:00.000-07:00

അമ്മ ആരോടോ സംസാരിക്കുകയാണ്,അതിന്റെ പ്രകമ്പനം അറിയുന്നുണ്ട്.തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴ വിതച്ച നാശത്തെ കുറിച്ചും,ചുക്കിലി പിടിച്ച godown-ഉകളെ കുറിച്ചും ആണ് സംസാരിക്കുന്നത്.കുറെ നേരമായി സംസാരംതുടങ്ങിയിട്ട്....പതുപതുത്ത പ്രതലത്തിലാണ് ഞാന്‍ കിടക്കുന്നത്,നല്ല ഉറക്കമായിരുന്നു,സംസാരത്തിന്റെ അലോസരപ്പെടുത്തല്‍ ഉറക്കം നഷ്ട്ടപെടുത്തി.ഉണര്‍ന്നിട്ടും കണ്ണ് തുറക്കാതെ കിടപ്പാണ്,ഹൃദയത്തിന്റെ മിടിപ്പും ധമനികളുടെ താളവും എല്ലാം നല്ല പോലെ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌,യാതൊന്നും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ല,യാതൊരു വിധ ആശങ്കകലുമില്ല...എന്നാലും ഈ ഏകാന്തത അസഹനീയമാണ്....അതും അവസാനിക്കാന്‍ പോവുന്നു, എനിക്ക് പുറത്തു വന്നെ പറ്റൂ ...ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറന്നു, ഗര്‍ഭപാത്രത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം വിട്ടു ഞാന്‍ ഈ ലോകത്തേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ പോവുന്നു..കണ്മുന്നില്‍ കാണുന്ന മാറാലകളെ ശക്തിയോടെ വകഞ്ഞ് മാറ്റി,ആവേശത്തോട്‌ കൂടി ഞാന്‍ ഇറങ്ങുകയാണ്... ചുക്കിലി പിടിച്ച ഈ ലോകത്തേക്ക്...

മഹാഭാരതം

2009-06-22T02:21:00.000-07:00

ഞാനും സജ്നയും നഴ്സറി ക്ലാസ്സ് മുതല്‍ ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചവരാണ്.അവള്ക്ക് പണ്ടു മുതല്‍ക്കേ മലയാളം അത്രയ്ക്ക് വശമില്ല.ഒരു പക്ഷെ താത്പര്യക്കുറവായിരുന്നിരിക്കണം.ഹൈസ്കൂള്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ സംഗതി കൂടുതല്‍ വഷളായി തുടങ്ങി എന്ന് അവള്ക്ക് തന്നെ തോന്നി.പത്താം ക്ലാസ്സില്‍ കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക്‌ വേണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ മലയാളം കൂടെ നന്നാക്കിയേ പറ്റൂ,അല്ലെങ്കില്‍ മലയാളം സെക്കന്റില്‍ പ്രശ്നമാവും.ഈ ഒരു ബോധോധയത്തില്‍ നിന്നു മലയാളം നന്നായി പഠിക്കാന്‍ അവള്‍ തീരുമാനിച്ചു.സ്കൂളിലേക്ക് വരുമ്പോഴും പോവുമ്പോഴും ഒരുമിച്ചു കുറച്ചധികം ദൂരം നടക്കാനുണ്ട്.അപ്പോഴൊക്കെ മലയാള ഭാഷയെ കുറിച്ചും സന്ധി സമാസം പ്രാസം മുതലായവയൊക്കെ കുറിച്ചുമൊക്കെ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു.കണക്കില്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ലോജിക് കണ്ടുപിടിക്കാറുള്ള അവള്ക്ക് എന്ത് കൊണ്ടോ നമ്മുടെ ഭാഷയിലെ ലോജിക്കുകള്‍ വഴങ്ങിയില്ല.

പതിവു പോലെ ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ പീരീഡ്‌ മലയാളം ആയിരുന്നു,ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തില്‍ പ്രവേശിച്ച കൌരവരുടെ ചെഷ്ട്ടകളെ കളിയാക്കുന്ന പദ്യമായിരുന്നു നിസ ടീച്ചര്‍ എടുത്തത്‌.ഭംഗിയുള്ള ഈരടികളിലൂടെ പോവുന്ന ആ പദ്യം എല്ലാരും ആസ്വദിച്ചു എന്ന് തന്നെ പറയാം. അന്ന് വയ്കുന്നെരത്തെ നടത്ത്തിനിടയിലാണ് സജ്ന പറയുന്നതു " എനിക്ക് ഇന്നെടുത്ത പദ്യം ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല ട്ടോ, എനിക്ക് ഈ വക കഥകളൊന്നും അറിയില്ല,മഹാഭാരതം പുരാണത്തിനു ഉദാഹരണമായി പഠിച്ചു എന്നല്ലാതെ കഥകളൊന്നും പിടിയില്ല,ഇതില്ന്നു ആസ്വാദനം വന്നാല്‍ മാര്‍ക്ക്‌ കളയുകയെ വഴിയുള്ളൂ" എന്നാല്‍ ശരി ഈ കഥ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു തരാം,പരീക്ഷക്ക്‌ ഒപ്പിക്കാലോ എന്ന് ഞാനും പറഞ്ഞു.മാര്‍ക്ക്‌ കിട്ടാന്‍ പോവുന്നതിലുള്ള സന്തോഷം അവളുടെ മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു.ഞാന്‍ തുടങ്ങി, ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്താനും മറന്നില്ല.അങ്ങനെ പോവുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും മഹാഭാരത കഥകള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.യാതൊരു വിധ സംശയവും കൂടാതെ മൂളിക്കേട്ടു കൊണ്ടു സജ്നയും.കഥ ഏതാണ്ട് മഹാഭാരത യുദ്ധം വരെ ചെന്നു നില്ക്കുന്നു,അന്നാണ് ആദ്യമായി അവളൊരു സംശയം ചോദിച്ചത് "ഈ കാണ്ടവരും പൌരവരും കുന്തീടെ ആരായിട്ടു വരും...?".....ഈ ഒരൊറ്റ ചോദ്യത്തില്‍ ഇല്ലാതായി പോയത് എന്റെ ഒരാഴചത്തെ പ്രയത്നമായിരുന്നു [മൊത്തത്തില്‍ രാമായണം മുഴുവന്‍ കേട്ടിട്ട്....എന്നാ അവസ്ഥയായി]...അന്നത്തോടെ മഹാഭാരത ആഖ്യാനം ഞാന്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു. ഇന്നു ഒരു കുടുംബിനി ആയി കഴിഞ്ഞ അവളെ ഇടയ്ക്ക് കാണുമ്പോഴും ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ മറക്കാറില്ല....

വഴിത്താര

2009-06-15T01:58:00.000-07:00

മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.നനഞ്ഞ മണ്ണില്‍ കാല്പാടുകള്‍ കാണാം.ചെറുതും വലുതുമായ അനേകംകാല്പാടുകള്‍.ഞാനും നടക്കുകയാണ്.തിരിഞ്ഞു നോക്കി,ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചു നടക്കാന്‍ കഴിയാത്ത വഴിത്താര. മഴ വരച്ച കോടുകളുണ്ട്,ചാലുകലുണ്ട്.കെട്ടിനില്‍ക്കുന്ന വെള്ളത്തില്‍ ഞാനെന്റെ പ്രതിബിമ്ബം കണ്ടു,ഒന്നല്ല അനവധി വേഷപ്പകര്‍ച്ചകള്‍.ആടിയതില്‍ അധികവും ഒരേ വേഷം,വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി,സംശയമില്ല കാണുന്ന വേഷം അത് തന്നെ.രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളി അല്ല ,രംഗം ഏതാന്നരിഞ്ഞിട്ടും ബോധ്യം വരാത്ത കോമാളി!കാലത്തിന്റെകയ്യിലെ കളിപ്പാവയല്ല ,ദൈവം പരീക്ഷക്ക്‌ വച്ചിട്ടുമല്ല ,സ്വയം വരച്ചിട്ട ചിത്രം ആണിത്.മായ്ക്കാന്‍ നോക്കി,മുഖത്തില്‍അല്ല ;പ്രതിബിംബത്തില്‍;വിഡ്ഢിത്തം!!!

ഒഴിഞ്ഞ വഴിയരികില്‍ ഇരിക്കുകയാണ്.മേഖം ഇരുണ്ടു തുടങ്ങി.വീണ്ടും മഴ.മഴത്തുള്ളികള്‍ കുത്തുന്ന പോലെ വീണുതുടങ്ങി.വേദനയല്ല,ഉന്മാദം കലര്ന്ന ഒരു തരം സുഖം.മഴ കൂടി വരുകയാണ്,എണീറ്റില്ല,മുഴുവന്‍ മഴയും നനയണം.ഞാനും ഈ പ്രകൃതിയുമായി ചേരണം........മഴ നിര്‍ത്താതെ പെയ്യുകയാണ്.ചായം മായുന്നതും ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ട്... ഓരോ മഴയും പെയ്യണം ,ആര്‍ത്തലച്ചു പെയ്യണം..എന്നെ ഞാനാക്കാന്‍...

[നോട്ട്‌:ഇതൊരു കഥയോ ചെറുകഥയോ അല്ല. വെറുതെ എഴുതിയെന്നെ ഉള്ളു,നിരൂപകര്‍ ക്ഷെമിക്കുക,തെറ്റുണ്ടെങ്കില്‍ പറയുക :) ]

ജൂണ്‍..മഴയുടെ നനവും ഓര്‍മകളുടെ സുഗന്ധവും

2009-05-28T12:25:00.000-07:00

ജൂണ്‍ മാസം.നല്ല തണുപ്പ്,പുറത്തു മഴ നന്നായി പെയ്യുന്നുണ്ട്.അമ്മേടെ ചൂടു പറ്റി കിടക്കുമ്പോള്‍ നല്ല സുഖം.പതിവിലും നേരത്തെ എണീറ്റ്‌ ചുമ്മാ കിടപ്പാണ്.അമ്പലത്തില്‍ വെച്ച പാട്ടിന്‍റെ ഇരമ്പം ചെറുതായി കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌.ഇന്നാണ് ഞാന്‍ ആദ്യമായി സ്കൂളില്‍ പോവേണ്ടത്,അതിന്റെ ആകാംക്ഷ കാരണം നേരത്തെ ഉണര്‍ന്നു. അടുത്ത് തന്നെയാണ് സ്കൂള്‍.ഒരുപാടു യാത്ര ചെയ്യാനോ ഒന്നുമില്ല .ഒരു പ്രാവശ്യം കണ്ടിട്ടുണ്ട്,ചേരാന്‍ പോയപ്പോ..അമ്മയും അച്ഛനും ഉണ്ടായിരുന്നു കൂടെ,ഉണ്ട കണ്ണട വച്ച ടീച്ചര്‍ പേരു ചോദിച്ചു,ടീച്ചറുടെ കണ്ണടയില്‍ കാണുന്ന പച്ച ഉടുപ്പിട്ട എന്‍റെ രെണ്ട്‌ പ്രതിബിംബം നോക്കി നില്ക്കുന്ന തിരക്കിലായത് കൊണ്ടു എന്താ ചോധിച്ചതെന്നു കേട്ടില്ല.അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ നോക്കുന്ന കണ്ടപ്പോ എന്തോ പന്തികേടുണ്ടെന്ന് തോന്നി.മിണ്ടാതെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു അമ്മ പേരു പറയാന്‍ പറഞ്ഞു.അപ്പോഴും കണ്ണടയില്‍ ഉരുണ്ടു നില്ക്കുന്ന എന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍.വീണ്ടും അമ്മ ഇടപെട്ടു,ഇത്തവണയും ഫലം നാസ്തി.അതോടെ,അമ്മ സ്വതസിദ്ധമായ പരിപാടിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.ആരും കാണാതെ തുടയില്‍ ഒരു നുള്ളല്‍.എവിടെന്നാ ഉത്തരം ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വന്നതെന്നറിയില്ല.ഞാന്‍ പേരു പറഞ്ഞു.അഡ്മിഷന്‍ ശെരിയായി.പോരുമ്പോള്‍ ആണ് കണ്ടത്,,ഇഷ്ട്ടം പോലെ പിള്ളേര് കളിക്കുന്നു.എനിക്കിവിടെ കളിക്കാന്‍ കൂട്ട് വിനു മാത്രേ ഉള്ളു,അവിടാവുമ്പോ നിറയെ പേരുണ്ടല്ലോ, അത് മാത്രമാണ് ഏക പ്രതീക്ഷ.ഇന്നാണ് സ്കൂളില്‍ ചേരേണ്ടത്.പുതിയ ബാഗ്‌,ബുക്ക്‌,കുട,uniform,ബെല്‍റ്റ്‌,ഷൂസ്,ക്ലിപ്പ് ,എല്ലാം ഉണ്ട് എല്ലാം ഇട്ടു പോണം ഇന്നു..ആകെ സന്തോഷം തോന്നുന്നു.എന്തായാലും കളിക്കാന്‍ പോവാണല്ലോ ഒട്ടും കുറയ്ക്കണ്ട കരുതി പാവ,കോമിക്‌ ബുക്ക്‌,കളര്‍ ബുക്ക്‌ അതിനാവശ്യമായ സാധന സാമഗ്രികള്‍ എല്ലാം പായ്ക്ക് ചെയ്തെടുത്തു.ഏതാണ്ട് ബാഗ്‌ ഒരു വീപ്പ പോലെ റെഡി ആക്കി വെച്ചിരിക്കയാണ്‌,ഇറങ്ങന നേരത്താണ് അച്ഛന്‍ കണ്ടത്,LKG പോണ കുട്ടി ഏതാണ്ട് മല കയറാന്‍ പോകുന്ന മാതിരി ബാഗ്‌ എടുത്തിരിക്കുന്നത്,കാര്യം മനസ്സിലായി ബാഗോടെ പൊക്കി,anaavasyamaayathu മുഴുവന്‍ പുറത്തേക്കിട്ടു,എന്നിട്ടൊരു പറച്ചിലും ഇതൊക്കെ കൊണ്ടു എന്താ കളിക്കാന പോണത്,............!!! എന്‍റെ സകല പ്രതീക്ഷയും നശിച്ചു,എന്നെ ഏതോ ജെയിലില്‍ കൊണ്ടാക്കണ പ്ലാന്‍ എന്ന് തോന്നി...ഈശ്വരാ ഞാന്‍ എന്ത് ചെയ്യും...scooter-ഇന്റെ മുന്നില്‍ കേറ്റി നിര്‍ത്തി,എല്ലാവരോടും ടാറ്റാ പറയാന്‍ പറഞ്ഞു.. കണ്ണ് നിറഞ്ഞത്‌ കാരണം ആരെയും കാണാന്‍ മേലാ,എന്നാലും കയ് വീശി കാണിച്ചു..മൂന്നു സ്റ്റോപ്പ്‌ ദൂരം ഉണ്ട് വീട്ടില്‍ ന്നു സ്കൂളിലേക്ക്.അച്ഛന്‍ സ്കൂളില്‍ പോയാല്‍ ഉണ്ടാവുന്ന നല്ല സംഗതികളൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട്,scooter-ഇന്റെ ശബ്ധമല്ലാതെ വേറൊന്നും കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.. സ്കൂള്‍ എത്തി.എന്‍റെ അന്ജ് വിരലും അച്ഛന്റെ ചെറുവിരലില്‍ മുറുക്കി പിടിച്ചു നടന്നു ഉള്ളിലേക്ക്,കരയുന്ന പിള്ളേരെ മിട്ടായി കൊടുത്തും ,വടി കാണിച്ചു ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയും അടക്കി ഇരിത്തിയിരിക്കുകയാണ്.ചെറുതായി പേടി തോന്നി തുടങ്ങി,അച്ഛന്‍ പോവണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു ശാട്യം പിടിച്ചു .പുറത്തു തന്നെ ഉണ്ടാവും എന്ന് പറഞ്ഞു അച്ഛന്‍ പോയി.അവിടെ ആദ്യമായി ഞാന്‍ കണ്ട ടീച്ചര്‍ പിന്നീടെന്നെ മലയാളം പഠിപ്പിച്ച ദേവകി ടീച്ചര്‍ ആയിരുന്നു.അച്ഛന്റെ ക്ലാസ്സ് മേറ്റ്‌ ആയ അവര്‍ എന്നെ ഒരു ബെഞ്ചില്‍ കൊണ്ടിരുത്തി.അവസാനം എത്തിയത് കൊണ്ടു,സൈഡ് സീറ്റ് തന്നെ കിട്ടി. ആരോടും മിണ്ടാന്‍ തോന്നിയില്ല,ബാഗും പിടിച്ചു മിണ്ടാതിരുന്നു.എന്‍റെ അടുത്ത് ഇരുന്നിരുന്ന കുട്ടി ഞാന്‍ വരുമ്പോ തന്നെ നീങ്ങിയിരുന്നു സൌഹൃദം അറിയിച്ചിരുന്നു.അടുത്തിരുന്നപ്പോള്‍ എന്‍റെ പേരു,മറ്റു വിശേഷങ്ങള്‍ എല്ലാംചോധിച്ചരിഞ്ഞു. അപ്പോഴും തിരിച്ചൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.ആ കുട്ടി തന്നെ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി,ജെസ്ന.ആദ്യ ദിവസം തന്നെ മുന്പേ പരിചയപ്പെട്ട പോലെയായിരുന്നുആ കുട്ടിയുടെ പെരുമാറ്റം,എന്‍റെ മാത്രമല്ല എന്‍റെ പുറകില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയെയും പരിചയപ്പെടുന്നത്‌ കണ്ടു.ഒന്നും ചോദിക്കാതെ ഞാനും ആ പരിചയപ്പെടല്‍ കണ്ടിരുന്നു.ചെറുതായി കണ്ണും നിറച്ചു,ചന്ദനം കൊണ്ടു ഗോപിക്കുറിയും തൊട്ടിരിക്കുന്ന ആ കുട്ടിയുടെ പേരു വൈശാഖ് എന്നായിരുന്നു..ജെസ്ന ഒരു കുട്ടിയെ പരിചയപ്പെട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കും അത് പോലെ ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഞാന്‍ നോക്കി,തൊട്ടപ്പുറത്ത് ഒരു ഉണ്ടാപ്പി ഇരിക്കുന്നു,മുഖത്ത് വിഷാദം തന്നെ.. ഞാനും പോയി പരിചയപ്പെട്ടു,പേരു ലികിന്‍.എന്‍റെ പോലെ വ്യത്യസ്ഥമായ പേര്.ഞങ്ങള്‍ നാല് പേരും പിന്നീട് വളരെ നല്ല കൂട്ടുകാരായി,ഇന്നും പോറല്‍ ഏല്‍ക്കാതെ ഈ സൌഹൃദങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നുമുണ്ട്..ആദ്യത്തെ ദിവസമായത്‌ കൊണ്ടു നേരത്തെ തന്നെ സ്കൂള്‍ വിട്ടു,വരുമ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന വിഷമങ്ങള്‍ പാടെ മാറിയിരുന്നു..വരുന്ന വഴി മുഴുവന്‍ അച്ഛനോട് വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു,വീട്ടിലെത്തി അമ്മയോടും....ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങളോടും...

വീണ്ടും ഒരു ജൂണ്‍ മാസം കൂടെ വരവായി..ഇനി ഒരിക്കലും ആ നാളുകള്‍ തിരിച്ചു വരില്ലെന്ന സത്യം ഓരോ തുള്ളിയുംഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു...

ദയ

2009-03-28T06:13:00.000-07:00

ഒരു മനുഷ്യന് കൊടുക്കാവുന്നതില്‍ വച്ചു ഏറ്റവും വിലയേറിയത് എന്തെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ദയ , കാരുണ്യം എന്നൊക്കെപറയാം .സഹജീവികളോട് സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുക ,അവരെ സഹായിക്കുക എന്നൊക്കെ ആണല്ലോ നമ്മളെപഠിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്‌ ,ഈ പ്രമാനങ്ങളൊക്കെ എല്ലായിടത്തും പ്രായോഗികമാക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ഒരനുഭവംപറയാം.....

ഏപ്രില്‍ മാസത്തിലെ ഒരുച്ച നേരം.സ്റ്റഡി ലീവ് സമയം .ചെയ്യാനൊരു പണിയും ഇല്ലാതെ വെറുതെ ഇരിക്കുകയാണ്..ടി.വി-യില്‍ ചാനലുകള്‍ മാറ്റി മാറ്റി നോക്കി ,ഒന്നും ഇല്ല കാര്യമായിട്ട്;ഇട്ടു തേഞ്ഞ കുറെ പടങ്ങള്‍ മാത്രം ...വീട്ടിലെ ബാക്കിയുള്ള അന്തേവാസികള്‍ അവരവരുടെ മുറികളില്‍ ഉച്ചമയക്കതിലും,ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കാം എന്ന് കരുതി നെറ്റ് കണക്ട് ചെയ്തു,gtalk-മരുഭൂമി ,ഒറ്റ കുഞ്ഞില്ല ,എന്നാല്‍ പിന്നെ വല്ലതും വായിക്കാം എന്ന് കരുതി കഥാപുസ്തകം എടുത്തു,അക്ഷരങ്ങള്‍ ഓടികളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി,പുസ്തകം മടക്കി വെച്ചു വെറും നിലത്തു ceiling ഫാനിന്റെ കറക്കം നോക്കി കിടന്നു,വേറൊന്നും മനസ്സില്‍ ഇല്ല ഫാനിന്റെ മുഴക്കം മാത്രം ചെവിയില്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌ ,ഇടയ്ക്ക് parappet-ഇല്‍ ഇടത്താവളം തേടിയ പൂച്ചയുടെ കരച്ചിലും .ഫാനില്‍ കാണുന്ന റൂമിന്റെ പ്രതിബിംബം നോക്കി ചുമ്മാ കിടക്കുകയാണ്...calling bell ശബ്ദിച്ചു,വെരാരെന്കിലും പോയി തുറന്നോട്ടെ എന്ന് കരുതി മിണ്ടാതെ കിടന്നു,വീണ്ടും bell-അടിയുടെ തീവ്രത കൂടിയപ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റു ..വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മുന്‍ വശത്തെ വാതില്‍ തുറന്നു,മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചു നില്ക്കുന്ന ഒരു യാചകന്‍ .സാധാരണ പോലെ കാശെടുത്ത് കൊടുത്തു,ആ മനുഷ്യന് വേണ്ടത് ഭക്ഷണം ആയിരുന്നു ,ഒന്നുമില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നോക്കി അയാള്‍ പോവുന്ന മട്ടില്ല ,കാശൊട്ടു വാങ്ങുന്നുമില്ല ,ശബ്ദം കേട്ട് അമ്മ ഉണര്‍ന്നു വന്നു ..."ഒന്നുമില്ല പോയെ " എന്ന് അമ്മ ദേഷ്യം വന്ന പോലെ പറഞ്ഞു,അയാളുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോള്‍ ശരിക്കും പാവം തോന്നി, "പാവത്തിന് വല്ലതും കൊടുത്തൂടെ" എന്ന് അമ്മയോട് സ്വകാര്യമായി ചോദിച്ചു ."അതൊന്നും വേണ്ട" അമ്മ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു,വീണ്ടും എന്നിലെ മനുഷ്യസ്നേഹി ഉണര്‍ന്നു ,"അമ്മാ,അതിന് വല്ലതും കൊടുത്തൂടെ,എന്താമ്മ ഇങ്ങനെ " എന്ന് ചോദിച്ചു ,"ശരി പോയി എടുത്തോണ്ട് വാ " എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു,ഞാന്‍ തന്നെ എന്റെ ഐശ്വര്യമായ കയ് കൊണ്ടു വിളമ്പി കൊടുത്തു ,അയാള്‍ സന്തോഷത്തോടെ കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി,കൃതാര്‍ത്ഥതയോടെ ഞാന്‍ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി,അവിടെ യാതൊരു ഭാവവും ഇല്ല,കയ്യും കെട്ടി നോക്കി നില്‍ക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു ...ഒന്നു രണ്ടു ഉരുള കഴിച്ചു കാണും ആ മനുഷ്യന്‍ ബാക്കി വന്ന ചോറ് മുഴുവന്‍ പോര്‍ച്ച്-ഇല്‍ വടിച്ചു ഇട്ടു ,അവിടെ തന്നെ കയ്യും കഴുകി ,ആകെ വൃത്തികേടായി എന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ ...ഞാന്‍ ആകെ വല്ലാതായി അമ്മയെ നോക്കി,അപ്പോഴും യാതൊരു ഭാവവും അവിടെ കണ്ടില്ല .അമ്മ കാര്‍ക്കശ്യത്തോടെ ആ മനുഷ്യനോടു പൊക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു ..മിണ്ടാതെ നില്ക്കുന്ന എന്നോട് പറഞ്ഞു "ഇങ്ങനൊക്കെ വരുമെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ് വേണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞതു,പറഞ്ഞാല്‍ ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ലല്ലോ കണ്ടു മനസ്സിലാക്ക്,സ്നേഹവും ദയയും ഒക്കെ വേണ്ടത് തന്നെയാണ് അത് എല്ലാവരോടുംകാണിക്കണം എന്നില്ല കേട്ടോ !".........പിന്നീട് ഞാനും അമ്മയും കൂടെ പോര്‍ച്ച് മുഴുവനായി വൃത്തിയാക്കി.അങ്ങനെ ഒരു പണിയുമില്ല എന്ന് വിഷമിച്ചിരുന്ന എനിക്ക് നല്ലൊരു പണി കിട്ടി എന്ന് തന്നെ പറയാം....

ഒരു കഥ

2009-01-21T00:07:00.000-08:00

എന്റെ മുറി എന്നാല്‍ എന്റെ ലോകമാണ്,എന്റെ സ്വന്തം ലോകം....ഇവിടെ ഉള്ളതെല്ലാം എന്നോട് സംസാരിക്കാറുണ്ട് തിരിച്ചും.എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ഉയര്‍ച്ചയും താഴ്ചയും എല്ലാം ഇവള്‍ക്കും സുപരിചിതമാണ്.സൂര്യന്റെ കടുത്ത സ്പര്‍ശം ഏല്‍ക്കാതിരിക്കന കര്‍ട്ടന്‍ ഉണ്ട്.എന്നാലും ബാലസൂര്യന്‍ എന്നെ പറ്റിക്കാറില്ല .കാറ്റില്‍ ഇളകി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കര്‍ട്ടന്‍ നോക്കിയിരുന്നു.ഈ ജനല്‍ ഒന്നു തുറന്നിട്ടാല്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍ കാണാം,ഇവയ്ക്കിടയിലായി മൊബൈല് ടവര്‍ കാണാം ,നവയുഗത്തിലെ drakula കണ്ണുകള്‍ .....
സന്ധ്യ.എന്നും രാത്രിയുടെയും പകലിന്റെം നടുക്ക് നില്‍ക്കുന്നവള്‍ .....അവള്ക്ക് പറയാന്‍ എത്രയെത്ര കഥകള്‍ ഉണ്ടാവും .അവള്‍ ആദ്യം പറയുക ആരുടെ കഥയാവും ? പകലിന്റെ വിരഹത്തിന്റെയോ അതോ രാത്രിയുടെ ആഗമനതിന്ടെയൊ ? ആര്‍ക്കായാലും സ്വന്തം കഥയല്ലേ ആദ്യം പറയാനൊക്കു...രാത്രിയും പകലും ചാരുതയോടെ വചിക്കപ്പെടുന്നു,,പകലാകുന്ന കന്യകയെ സിന്ധൂരമണിയിച്ചു് ഒരുക്കി നിര്ത്തി ,അവ പടരുമ്പോള്‍ നിസ്സഹായതയോടെ സാഗര ഗര്‍ഭത്തില്‍ അഭയം തേടുന്ന സന്ധ്യ.....
കറുത്ത നിശബ്ധധ....തിരക്കുകള്‍ ഒഴിഞ്ഞു സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കാണ് ഇഷ്ട്ടമാല്ലാത്തത് ...രാത്രി തന്റെ മൂടുപടം അണിഞ്ഞു .മിന്നി തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങളൂം നിലാവും അതിന് മാറേറകി,,എന്നാല്‍ അതിനകത്തെ നിശബ്ധധ ആര്‍ക്കാണ് സ്വന്തം?അവള്ക്ക് പോലും സ്വന്തം അല്ല..ഈശ്വരന്‍ തന്റെ വിദഗ്ദ്ധമായ കലാസ്രിഷ്ട്ടി ഇവിടെയും തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു .മുല്ലപ്പൂക്കളും ചെമ്പകവും പൂക്കുന്നത് ഈ സമയത്താണ്..ചെമ്പകത്തിന്റെ നനുത്ത ഗന്ധം വെന്റിലെറ്റൊരിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്നു........
യാത്ര...നീണ്ടു കിടക്കുന്ന വഴിയുടെ ഒരരുകില്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി.വിജനം...നനുത്ത കാറ്റിന്റെ തലോടല്‍ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു ..ആരുമില്ലാത്ത,കാറ്റിന്റെ ചിലമ്പിച്ച ചിറകടികള്‍ മാത്രമുള്ള ഒരു പാല മരത്തണലില്‍ ഞാന്‍ ഇരുന്നു..പാലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധ വാഹിനിയായ കാറ്റും,രസമുകുളങ്ങള്‍ പൊട്ടിചിറങുന തൂവാനവും സമഞ്ജസമായി പുതു മണ്ണിലേക്ക് സോമരസം ഒഴുക്കുന്നു...കാറ്റിന്റെ നനുത്ത സ്പര്‍ശം ...കുഞ്ഞു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കണ്ണ് ചിമ്മി തുടങ്ങി,നവമായ തിളക്കതോട് കൂടി...അവ എന്നിലെക്കടര്‍ന്നു വീണു തുടങി...ഒന്നു തൊടാനായി കയ്നീട്ടിയപ്പോഴേക്കും മിന്നാമിനുങ്ങായി അവ രാവിന്റെ അറകളില്‍ പോയൊളിച്ചു....
തണുത്ത ഈ വഴിയരികില്‍ പാലപ്പൂവിന്റെ നനുത്ത ഗന്ധം മാത്രം......