ദയ

ഒരു മനുഷ്യന് കൊടുക്കാവുന്നതില്‍ വച്ചു ഏറ്റവും വിലയേറിയത് എന്തെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ദയ , കാരുണ്യം എന്നൊക്കെപറയാം .സഹജീവികളോട് സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുക ,അവരെ സഹായിക്കുക എന്നൊക്കെ ആണല്ലോ നമ്മളെപഠിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്‌ ,ഈ പ്രമാനങ്ങളൊക്കെ എല്ലായിടത്തും പ്രായോഗികമാക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ഒരനുഭവംപറയാം.....

ഏപ്രില്‍ മാസത്തിലെ ഒരുച്ച നേരം.സ്റ്റഡി ലീവ് സമയം .ചെയ്യാനൊരു പണിയും ഇല്ലാതെ വെറുതെ ഇരിക്കുകയാണ്..ടി.വി-യില്‍ ചാനലുകള്‍ മാറ്റി മാറ്റി നോക്കി ,ഒന്നും ഇല്ല കാര്യമായിട്ട്;ഇട്ടു തേഞ്ഞ കുറെ പടങ്ങള്‍ മാത്രം ...വീട്ടിലെ ബാക്കിയുള്ള അന്തേവാസികള്‍ അവരവരുടെ മുറികളില്‍ ഉച്ചമയക്കതിലും,ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കാം എന്ന് കരുതി നെറ്റ് കണക്ട് ചെയ്തു,gtalk-മരുഭൂമി ,ഒറ്റ കുഞ്ഞില്ല ,എന്നാല്‍ പിന്നെ വല്ലതും വായിക്കാം എന്ന് കരുതി കഥാപുസ്തകം എടുത്തു,അക്ഷരങ്ങള്‍ ഓടികളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി,പുസ്തകം മടക്കി വെച്ചു വെറും നിലത്തു ceiling ഫാനിന്റെ കറക്കം നോക്കി കിടന്നു,വേറൊന്നും മനസ്സില്‍ ഇല്ല ഫാനിന്റെ മുഴക്കം മാത്രം ചെവിയില്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌ ,ഇടയ്ക്ക് parappet-ഇല്‍ ഇടത്താവളം തേടിയ പൂച്ചയുടെ കരച്ചിലും .ഫാനില്‍ കാണുന്ന റൂമിന്റെ പ്രതിബിംബം നോക്കി ചുമ്മാ കിടക്കുകയാണ്...calling bell ശബ്ദിച്ചു,വെരാരെന്കിലും പോയി തുറന്നോട്ടെ എന്ന് കരുതി മിണ്ടാതെ കിടന്നു,വീണ്ടും bell-അടിയുടെ തീവ്രത കൂടിയപ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റു ..വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മുന്‍ വശത്തെ വാതില്‍ തുറന്നു,മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചു നില്ക്കുന്ന ഒരു യാചകന്‍ .സാധാരണ പോലെ കാശെടുത്ത് കൊടുത്തു,ആ മനുഷ്യന് വേണ്ടത് ഭക്ഷണം ആയിരുന്നു ,ഒന്നുമില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നോക്കി അയാള്‍ പോവുന്ന മട്ടില്ല ,കാശൊട്ടു വാങ്ങുന്നുമില്ല ,ശബ്ദം കേട്ട് അമ്മ ഉണര്‍ന്നു വന്നു ..."ഒന്നുമില്ല പോയെ " എന്ന് അമ്മ ദേഷ്യം വന്ന പോലെ പറഞ്ഞു,അയാളുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോള്‍ ശരിക്കും പാവം തോന്നി, "പാവത്തിന് വല്ലതും കൊടുത്തൂടെ" എന്ന് അമ്മയോട് സ്വകാര്യമായി ചോദിച്ചു ."അതൊന്നും വേണ്ട" അമ്മ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു,വീണ്ടും എന്നിലെ മനുഷ്യസ്നേഹി ഉണര്‍ന്നു ,"അമ്മാ,അതിന് വല്ലതും കൊടുത്തൂടെ,എന്താമ്മ ഇങ്ങനെ " എന്ന് ചോദിച്ചു ,"ശരി പോയി എടുത്തോണ്ട് വാ " എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു,ഞാന്‍ തന്നെ എന്റെ ഐശ്വര്യമായ കയ് കൊണ്ടു വിളമ്പി കൊടുത്തു ,അയാള്‍ സന്തോഷത്തോടെ കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി,കൃതാര്‍ത്ഥതയോടെ ഞാന്‍ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി,അവിടെ യാതൊരു ഭാവവും ഇല്ല,കയ്യും കെട്ടി നോക്കി നില്‍ക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു ...ഒന്നു രണ്ടു ഉരുള കഴിച്ചു കാണും ആ മനുഷ്യന്‍ ബാക്കി വന്ന ചോറ് മുഴുവന്‍ പോര്‍ച്ച്-ഇല്‍ വടിച്ചു ഇട്ടു ,അവിടെ തന്നെ കയ്യും കഴുകി ,ആകെ വൃത്തികേടായി എന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ ...ഞാന്‍ ആകെ വല്ലാതായി അമ്മയെ നോക്കി,അപ്പോഴും യാതൊരു ഭാവവും അവിടെ കണ്ടില്ല .അമ്മ കാര്‍ക്കശ്യത്തോടെ ആ മനുഷ്യനോടു പൊക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു ..മിണ്ടാതെ നില്ക്കുന്ന എന്നോട് പറഞ്ഞു "ഇങ്ങനൊക്കെ വരുമെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ് വേണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞതു,പറഞ്ഞാല്‍ ഒന്നും മനസ്സിലാവില്ലല്ലോ കണ്ടു മനസ്സിലാക്ക്,സ്നേഹവും ദയയും ഒക്കെ വേണ്ടത് തന്നെയാണ് അത് എല്ലാവരോടുംകാണിക്കണം എന്നില്ല കേട്ടോ !".........പിന്നീട് ഞാനും അമ്മയും കൂടെ പോര്‍ച്ച് മുഴുവനായി വൃത്തിയാക്കി.അങ്ങനെ ഒരു പണിയുമില്ല എന്ന് വിഷമിച്ചിരുന്ന എനിക്ക് നല്ലൊരു പണി കിട്ടി എന്ന് തന്നെ പറയാം....

ഒരു കഥ

എന്റെ മുറി എന്നാല്‍ എന്റെ ലോകമാണ്,എന്റെ സ്വന്തം ലോകം....ഇവിടെ ഉള്ളതെല്ലാം എന്നോട് സംസാരിക്കാറുണ്ട് തിരിച്ചും.എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ഉയര്‍ച്ചയും താഴ്ചയും എല്ലാം ഇവള്‍ക്കും സുപരിചിതമാണ്.സൂര്യന്റെ കടുത്ത സ്പര്‍ശം ഏല്‍ക്കാതിരിക്കന കര്‍ട്ടന്‍ ഉണ്ട്.എന്നാലും ബാലസൂര്യന്‍ എന്നെ പറ്റിക്കാറില്ല .കാറ്റില്‍ ഇളകി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കര്‍ട്ടന്‍ നോക്കിയിരുന്നു.ഈ ജനല്‍ ഒന്നു തുറന്നിട്ടാല്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍ കാണാം,ഇവയ്ക്കിടയിലായി മൊബൈല് ടവര്‍ കാണാം ,നവയുഗത്തിലെ drakula കണ്ണുകള്‍ .....
സന്ധ്യ.എന്നും രാത്രിയുടെയും പകലിന്റെം നടുക്ക് നില്‍ക്കുന്നവള്‍ .....അവള്ക്ക് പറയാന്‍ എത്രയെത്ര കഥകള്‍ ഉണ്ടാവും .അവള്‍ ആദ്യം പറയുക ആരുടെ കഥയാവും ? പകലിന്റെ വിരഹത്തിന്റെയോ അതോ രാത്രിയുടെ ആഗമനതിന്ടെയൊ ? ആര്‍ക്കായാലും സ്വന്തം കഥയല്ലേ ആദ്യം പറയാനൊക്കു...രാത്രിയും പകലും ചാരുതയോടെ വചിക്കപ്പെടുന്നു,,പകലാകുന്ന കന്യകയെ സിന്ധൂരമണിയിച്ചു് ഒരുക്കി നിര്ത്തി ,അവ പടരുമ്പോള്‍ നിസ്സഹായതയോടെ സാഗര ഗര്‍ഭത്തില്‍ അഭയം തേടുന്ന സന്ധ്യ.....
കറുത്ത നിശബ്ധധ....തിരക്കുകള്‍ ഒഴിഞ്ഞു സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കാണ് ഇഷ്ട്ടമാല്ലാത്തത് ...രാത്രി തന്റെ മൂടുപടം അണിഞ്ഞു .മിന്നി തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങളൂം നിലാവും അതിന് മാറേറകി,,എന്നാല്‍ അതിനകത്തെ നിശബ്ധധ ആര്‍ക്കാണ് സ്വന്തം?അവള്ക്ക് പോലും സ്വന്തം അല്ല..ഈശ്വരന്‍ തന്റെ വിദഗ്ദ്ധമായ കലാസ്രിഷ്ട്ടി ഇവിടെയും തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു .മുല്ലപ്പൂക്കളും ചെമ്പകവും പൂക്കുന്നത് ഈ സമയത്താണ്..ചെമ്പകത്തിന്റെ നനുത്ത ഗന്ധം വെന്റിലെറ്റൊരിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്നു........
യാത്ര...നീണ്ടു കിടക്കുന്ന വഴിയുടെ ഒരരുകില്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി.വിജനം...നനുത്ത കാറ്റിന്റെ തലോടല്‍ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു ..ആരുമില്ലാത്ത,കാറ്റിന്റെ ചിലമ്പിച്ച ചിറകടികള്‍ മാത്രമുള്ള ഒരു പാല മരത്തണലില്‍ ഞാന്‍ ഇരുന്നു..പാലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധ വാഹിനിയായ കാറ്റും,രസമുകുളങ്ങള്‍ പൊട്ടിചിറങുന തൂവാനവും സമഞ്ജസമായി പുതു മണ്ണിലേക്ക് സോമരസം ഒഴുക്കുന്നു...കാറ്റിന്റെ നനുത്ത സ്പര്‍ശം ...കുഞ്ഞു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കണ്ണ് ചിമ്മി തുടങ്ങി,നവമായ തിളക്കതോട് കൂടി...അവ എന്നിലെക്കടര്‍ന്നു വീണു തുടങി...ഒന്നു തൊടാനായി കയ്നീട്ടിയപ്പോഴേക്കും മിന്നാമിനുങ്ങായി അവ രാവിന്റെ അറകളില്‍ പോയൊളിച്ചു....
തണുത്ത ഈ വഴിയരികില്‍ പാലപ്പൂവിന്റെ നനുത്ത ഗന്ധം മാത്രം......